عادتهای محرمی، عبادتهای محرمی
نظرات | ادامه مطلب


عزاداری

همه ساله قبل از اینکه ماه محرم شروع شود ظاهر شهر و روستاها عوض می‌شود و داربستهای هیئات و پارچه‌های مشکی و پرچمها، ‌همه نشاندهنده آن هستند که مردم خود را برای عزاداری ماه محرم آماده می‌کنند. برخی از این اقدامات ممکن است به صورت عادت در آید و جنبه مراسم سالانه پیدا کند. در اینجا می‌خواهیم در این باره بیندیشیم که در کنار همه این بزرگداشتهای شعائر و عبادات، آیا عادت کردن به عبادات امر پسندیده‌ای است یا خیر؟


بزرگداشت عاشورا و نقش عاطفی آن

بزرگداشت عاشورا و عزاداری به مناسبت شهادت سالار شهیدان علیه السلام، ‌یکی از عبادات مهم است و انجام دادن مراسمی که حاصل آن باعث تقویت محبت و عاطفه به اباعبدالله الحسین علیه السلام گردد امری پسندیده و سفارش شده می‌باشد. ارتباط با امام حسین علیه السلام ما را به جدّ ایشان خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله مرتبط می‌سازد و افزایش محبت ما نسبت به سیدالشهداء علیه السلام در صورتی که با بینش هم همراه باشد ما را در مسیر ایمان به جلو هدایت می‌کند.

 

مراسم،‌ عادتی مثبت یا منفی

در کنار اهمیتی که برای عزاداری سیدالشهداء علیه السلام قائل هستیم،‌ این سوال را هم باید از خود بپرسیم که آیا اگر عزاداری ما حالت عادت سالانه و مراسم پیدا کند جای خوشحالی است یا تأسف؟ به عبارت دیگر آیا انجام دادن کارهای خیر و خداپسندانه، از روی عادت باعث تقویت آن می‌شود یا باعث خلل به آن؟ برای پاسخگویی به این سوال لازم است دو نوع مختلف عادت را معرفی کنیم:

اول – عادتهایی که با عبادت همخوانی دارند: اگر تصمیم به کار خیری داشته باشیم، هرگاه از مرحله تصمیم گیری تا مرحله عمل در ما فاصله‌ای نباشد و به راحتی بتوانیم نیتهای خیرمان را محقق کنیم، به معنای آن است که عادت مثبت در ما شکل گرفته است. در زیارت جامعه کبیره که شرحی از صفات اهل بیت طهارت علیهم السلام می‌باشد می‌خوانیم که "عادتکم الاحسان" به این معنا که زیستن با تناسب و احسان کردن از عادتهای آن سروران پاک است و به قدری بر آن مداومت کرده‌اند که به راحتی و به شکل عادت از عهده آن بر می‌آیند. برای رسیدن به این مرحله نیازمند مداومت در انجام خوبیها و توجه به نیتهای خود هستیم که در حین کار خراب نشوند.

شکی نداریم که بزرگداشت شهادت اباعبدالله علیه السلام و انجام عزاداری از جمله عبادات است؛ با این حال وقتی این عزاداریها جنبه عادت به خود بگیرد، دیگر نمی‌توانیم نیت خود را در آن خالص کنیم و آهسته آهسته نیت ما خراب می‌شود و به تبع آن عبادت ما هم جنبه رسم و رسوم پیدا می‌کند

دوم – عادتهایی که عبادت را خراب می‌کنند: بعضی از عادتها هستند که حتی اگر در کار خیر هم رخ بدهند باعث خرابی عبادت می‌شوند. به عبارت دیگر هر چند ظاهر کار درست به نظر برسد، باطن کار به دلیل خرابی نیت، از اثر می‌افتد؛ زیرا همانطور که از پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله نقل شده است: "انما الاعمال بالنیات" بنابراین اگر نیتهایمان بخاطر عادت خراب شود، عبادتهای ما هم به همان نسبت خراب می‌شود.

 



:: مرتبط با: امام حسین علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/08/15
زمان : 08:07 ق.ظ
درسی که از محرّم می توان آموخت
نظرات | ادامه مطلب

ماه محرم

ماه محرم ماه غم و اندوه دوستداران اهل بیت پیامبر و علی علیهم السلام است. ماهی که از محرم سال 61 هجری قمری تا هم اکنون خیل عاشقان به خاندان مطهر رسول الله صلی الله علیه و آله را عزادار کرده است. مصیبتی که بزرگی آن قابل وصف نیست! و چه مصیبتی از این بالاتر که فرزند امام علی علیه السلام که جانشین و برادر و داماد و خلیفه پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله بود یعنی امام حسین علیه السلام را کمتر از پنجاه سال از رحلت نبی خدا صلی الله علیه و آله به مسلخ ببرند؛ آن هم کسانی که خود را از امت رسول خدا صلی الله علیه و آله می دانستند! به تعبیر امام الساجدین علیه السلام: أَمْسَتِ الْعَرَبُ تَفْتَخِرُ عَلَى الْعَجَمِ بِأَنَّ مُحَمَّداً مِنْهَا وَ أَمْسَتْ قُرَیْشٌ تَفْتَخِرُ عَلَى الْعَرَبِ بِأَنَّ مُحَمَّداً مِنْهَا وَ أَمْسَى آلُ مُحَمَّدٍ مَخْذُولِینَ مَقْهُورِینَ‏ مَقْبُورِینَ.(1)

این است که عزای برای امام حسین بن علی علیهما السلام تمامی ندارد. که رسول اعظم صلی الله علیه و آله فرمودند(2): إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَةً فِی‏ قُلُوبِ‏ الْمُۆْمِنِینَ لَا تَبْرُدُ أَبَدا.(3)

کربلا تنها یک حادثه نیست بلکه یک واقعه است که انسانهای بسیاری در طول چهارده قرن در این مکتب تربیت شده اند. چه بسیار انسانهایی که با حضور در مجالس محرم جهت زندگی خود را عوض کرده اند.

کربلا و محرم نگرش انسان را به زندگی تغییر می دهد. محرم هدف برای زندگی کردن را عمیق تر می کند. محرم به زندگی معنایی بس عظیم می بخشد. محرم ماه توبه است و ماه بازگشت به خدا و ماه پیدا کردن حقیقت و راه درست زندگی کردن و درست مردن است. محرم بهترین شیوه زندگی را به انسان می آموزد و نیز بهترین مردن و بدرود گفتن دنیا را می آموزد.

محرم و کربلا اوج فضایل اخلاقی است؛ محرم اخلاق را با نمونه های عینی اش به ما می آموزد. محرم درس وفاست درس آزادی و آزادگی و درس عزت است.

با این اوصاف که قطره ای از دریای تربیتی محرم بود دیگر جای تعجب ندارد که محرم انسانها را در یک شب بلکه کمتر از آن متحول نماید. اینکه مشاهده می شود بسیاری از کسانی که گرفتار گناهان هستند که به آنها خوی گرفته اند و عادت آنها شده است، اما این عادت ناروای خود را به حرمت محرم کنار می گذارند. پس محرم عزم آفرین است. عزم بر ترک معصیت الهی. عزم بر کسب فضایل و در یک کلام عزم بر بندگی.

این است درس عاشورا که هر درخواستی که به عزت انسان اندک ضربه ای وارد کند مردود است. این درسی است که باید همه ارادتمندان به ساحت حسینی آن را در رفتار و گفتار خود مد نظر داشته باشند به خصوص مسئولین ممالک اسلامی که در برابر دشمنان اسلام عزتمند عمل نموده باعث عزت مسلمین گردند

عزم بر بندگی



:: مرتبط با: امام حسین علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/08/15
زمان : 08:04 ق.ظ
در امتداد تاریخی عظیم
نظرات | ادامه مطلب

عزاداری

«روضه سید الشهدا - علیه السلام  - براى حفظ مكتب سید الشهدا - علیه السلام - است».[1] «سیدالشهدا سلام اللَّه علیه، این نقشی[2] كه اینها[3] داشتند براى برگرداندن اسلام به جاهلیت و نمایش دادن اسلام به اینكه این هم نظیر همان چیزهاى سابق است، آن را باطل كرد».[4] و در صورتی این هدف به خوبی انجام می شود که از سویی صحنه ای که سیدالشهدا علیه السلام برای حفظ اسلام خلق می کند صحنه عظیمی باشد.[5] از سوی دیگر مسلمانان به این حرکت، توجه لازم را کرده، از آن درسها و عبرتهای لازم را بگیرند.

سید شهیدان عالم و خاندان و یارانش علیهم السلام تلاشی اعجاب انگیز انجام دادند تا آن صحنه با عظمت هر چه تمام تر خلق شود. نتیجه آن تلاشها واقعه عظیم کربلا بود. پس از اتمام این واقعه[6] نوبت آن است که مردم در امتداد طولانی تاریخ، به این حادثه توجه کرده، از آن درسهای لازم جهت شناختن اسلام حقیقی را دریافت کنند. اینجا است که سایر امامان علیهم السلام با روش های گوناگون محبان خود را متوجه واقعه کربلا و حضرت سیدالشهدا علیه السلام نمودند.

 

سیره رفتاری پیشوایان

رفتار عملی ائمه علیهم السلام در یادآوری واقعه عاشورا و برگزاری مجالس روضه، دستورهای ائمه علیهم السلام در مورد زیارت امام حسین علیه السلام و بیان پاداشهای عظیم آن، بیان فضیلت گریستن و گریاندن بر مصیبت امام حسین علیه السلام، و تشویق شاعرانی که در رثای سید الشهدا علیه السلام شعر بسرایند از جمله راهکارهایی است که امامان بزرگوار با استفاده از آنها واقعه کربلا را در دلهای محبان خود در طول تاریخ زنده نگه داشته اند.

ائمه علیهم السلام در برخوردهای عملی خود سعی داشتند تا به مناسبتهای مختلف حماسه کربلا را در برابر چشمان مردم افراشته نگه دارند. در طول بیست سال هیچ غذایی در برابر امام سجاد علیه السلام نمی گذاشتند مگر اینکه امام به یاد شهیدان کربلا گریه می کردند! [7] و[8]

اگر روزی نزد امام صادق علیه السلام یادی از امام حسین علیه السلام می شد، در آن روز تا شب کسی خنده بر لبان حضرت نمی دید.[9] داوود رقّی می گوید روزی نزد امام صادق علیه السلام بودم، حضرت آب طلب کرده، پس از آنکه آب را نوشید چشمانش غرق در اشک شد. سپس فرمود: «داوود! هیچ بنده ای نیست که آب نوشیده، حسین را یاد کرده، بر قاتلش لعنت فرستد، مگر اینکه خدا برایش صد هزار حسنه نوشته، صد هزار رفتار بدش را پاک کرده، صدهزار درجه بالایش بَرَد. گویا چنین کسی صد هزار بنده آزاد کرده است و روز قیامت با دلی خنک (با آرامش) خدا را ملاقات می کند»![10]

امام رضا علیه السلام در مورد رفتار پدر بزرگوار خود می فرماید: «هرگاه ماه محرم می رسید تا ده روز پدرم خندان دیده نمی شد و اندوه و غم بر او غالب بود. چون روز دهم می رسید، آن روز، روز مصیبت و غم و گریه او بود».[11]

بیان فضیلت گریستن بر سید الشهدا علیه السلام و گریاندن دیگران نیز راهکار دیگری است که ائمه علیهم السلام به آن وسیله یاد امام حسین علیه السلام را زنده نگه داشته، روحیه فداکاری، شجاعت و ظالم ستیزی را در بین پیروان و محبان خود تقویت کردند

ائمه علیهم السلام خود صورت های ابتدایی مجلس روضه امام حسین علیه السلام را نیز برگزار کرده اند. زید شحام می گوید روزی با گروهی از کوفیان نزد امام صادق علیه السلام نشسته بودیم که جعفر بن عفّان وارد شد. امام او را نزدیک خود آورده، گفت: «جعفر! شنیده ام که در مورد حسین خوب شعر می سرایی.» سپس به او فرمود تا شعری بخواند. جعفر شعری خواند و امام و اطرافیان همه گریه کردند. امام به حدی گریست که اشکها بر گونه و محاسن او جاری شد.[12]

نمونه دیگر از برگزاری مجلس روضه را ابو عماره نقل می کند. او می گوید امام صادق علیه السلام از من خواست تا در مصیبت امام حسین علیه السلام شعری بخوانم. من شعر می خواندم و ایشان گریه می کرد تا جایی که صدای گریه از تمام اهل خانه بلند شد.[13]

دعبل خزائی نیز می گوید روزی خدمت امام رضا علیه السلام رفت در حالی که یاران امام نیز اطرافش نشسته بودند. چون امام دعبل را دید به او خوشآمد گفته، او را در کنار خود نشاند. سپس در فضیلت گریستن و گریاندن بر مصیبتهای اهل بیت علیهم السلام خصوصا امام حسین علیه السلام سخنانی فرمود. دعبل نقل می کند که سپس امام از جا برخواست و پرده ای زد تا خانواده ی امام نیز آن سوی پرده نشسته، گریه کنند. آنگاه به من فرمود در رثای حسین شعر بخوان.[14]

تمام این برخوردهای عملی ائمه علیهم السلام موجب می شد تا یاران و محبان اهل بیت علیهم السلام به یاد امام حسین علیه السلام افتاده، در اهمیت و عظمت واقعه کربلا هرچه بیشتر تامل کنند.



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. , امام حسین علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/08/14
زمان : 08:53 ق.ظ
اولین و آخرین ادبِ عزاداری !
نظرات | ادامه مطلب

عزاداری

با نزدیك شدن ایام محرم الحرام وقتی در كوچه ها و خیابان ها عبور می كنیم به ظواهر و پدیده هایی برمی‌خوریم كه توجه انسان را بر می انگیزد و نوعی شور و شعف در انسان ایجاد می نماید و انسان را به تفكر وادار می نماید و آن پدیده چیزی نیست جز آمادگی مردم پیر و جوان، زن و مرد، كودك و نوجوان برای برپایی عزای امام حسین سالار شهیدان علیه السلام و این امر به گونه ای محسوس است كه بر هیچ كس مخفی نیست و هر چه زمان بر آن می گذرد نه تنها از عظمتش كاسته نمی شود بلكه روز به روز برجسته تر می شود و هر چه دشمنان تشیع و اسلام در سالهای اخیر در ماهواره و اینترنت و غیره به مرام و مسلك تشیع در زمینه عزاداری حمله می كنند مثل وزش بادی می ماند كه شعله آتش غم سید الشهداء علیه السلام را شعله‌ورتر و پرفروغ تر می‌نمایند: «یریدون لیطفئوا نور الله بأفواههم و الله متم نوره و لو كره الكافرون.» (1) 

و ما اگر بخواهیم این آمادگی و شور و شعف مردم را به هر چیزی تشبیه كنیم، زیباتر از تشبیه آن به رستخیز و قیامت نخواهد بود، رحمت واسعه خدا بر محتشم كاشانی كه این تشبیه زیبا را - كه بی شك از الهامات خود سرور جوانان اهل بهشت بوده است - بر زبانها جاری ساخت !!

باز این چه شورش است كه در خلق عالم است         باز این چه نوحه وچه عزا وچه ماتم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست                               این رستخیز عظیم كه نامش محرم است

بی شك عبادت عظیم عزاداری كه علاوه بر تعظیم شعائر دینی بودن، احیاء معالم دینی نیز در آن موج می زند دارای آدابی است ، در این نوشتار برآنیم تا تنها به یكی از آداب عزاداری اشاره كنیم و آداب دیگر را به نوشته های دیگر به جهت اختصار واگذار نماییم .

 

شکر نعمت عزا

یكی از آداب عزاداری سرور شهیدان علیه السلام كه كمی عجیب نیز به نظر می رسد و البته برای شروع به عزا نیز مناسب است شكر بر توفیق این امر مهم و حمد بر مصیبت آن جناب است آن طور كه در دعا یا ذكر سجده زیارت عاشورا نیز بدان اشاره شده است:

« اللهم لك الحمد حمد الشاكرین لك علی مصابهم ،‌ الحمد لله علی عظیم رزیتی »

تمام فجایعی كه دشمنان اهل بیت علیهم السلام بر آنها روا داشتند جز خیر برای آنها و شیعیانشان به دنبال نداشت به همین خاطر اهل بیت علیهم السلام و شیعیان ، خدا را شكر گزارند حتی به خاطر مصیبت عظیم فاجعه عاشورا كه بر آسمانها و زمین سنگینی می كند !!

خدایا حمد، فقط سزاوار توست، آن هم حمد كسانی كه شكرگزار تواند، به خاطر مصیبت دیدن اهل بیت علیهم السلام، ستایش مخصوص خداست به خاطر مصیبت و ناراحتی بزرگ من از این ناحیه !!



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. , امام حسین علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/08/14
زمان : 08:47 ق.ظ
ضریحی که باید می‌ساختیم
نظرات | ادامه مطلب


پیش از این و در هنگامی که ضریح جدید امام حسین علیه السلام در حال انتقال به کربلا بود، موضوعات مختلفی در رسانه های مختلف پیرامون هزینه های صرف شده برای ساخت ضریح مطرح شد.

ضریح امام حسین
پاسخهایی به این سوالات در همان فضای رسانه ای داده شد که شاه بیت سخن این بود كه هزینه‌ی ساخت ضریح با انبوه هزینه‌های جاری جامعه، خصوصاً خرج‌هایی كه ضرورت زندگی نیست، قابل قیاس نیست و جالب تر اینکه افرادی که از لحاظ مالی در حد متوسط و یا پایین جامعه هستند، بیشترین کمکهای مالی را در ساخت این ضریح داشتند. پس آن‌چه برای حل مشکل فقر یك جامعه باید مورد انتقاد قرار بگیرد ضریح و بارگاه نیست، و آن‌چه باعث فقیرتر شدن جامعه می‌شود اسراف‌های دیگری است. اما آن‌چه در این نوشتار می‌خواهیم بررسی كنیم تكیه بر این گرازه‌ی كلیدی است كه: صرف نظر از موضوع مقایسه‌ی هزینه‌ها آیا ساخت ضریح ضرورت دارد یا خیر. یا بهتر است موضوع را بسط دهیم و بگوئیم آیا ساخت بارگاه و گنبد و هرآن‌چه مانند آن كار درستی است یا خیر؟

ضریح جدید امام حسین
گنبد و بارگاه نشانی از شیعه‌خانه است

تصور كنید فردی كه آشنایی با تشیع ندارد، برای تحقیق و بررسی پا به ایران-به عنوان مهد تشیع- می‌گذارد. او پیش از این از عربستان و مصر و امارات هم به عنوان كشورهای مهم اهل تسنن هم دیدن كرده است. اتفاقاً دنیا را گشته است و سایر ادیان را هم مورد مطالعه قرار داده. در ایران كه می‌رسد به اونشانی مشهد را می‌دهند و بارگاه امام رضا علیه السلام.

با چه تصویری مواجه می‌شود؟ یك بارگاه مجلل، معماری اصیل و تمام ذوق و سلیقه‌ای كه در آن ‌به‌كار رفته است. ضریح زیبای حاصل هنر استاد فرشچیان و سایر موارد. او خواهد دانست كه این‌جا یك مقبره است و كانون توجه شیعیان. حتماً تمام این جذابیت‌ها او را كنجكاو تر خواهد نمود.

هرچه این جایگاه شكوه و آبروداشته باشد، آبرویی برای شیعیان خواهد بود. اما موضوع به‌همین‌جا ختم نمی‌شود. اصولاً شیعیان به این وسیله مقام و جایگاه امام خود را در نزد خود بالا می‌برند و این كار را سال به سال گسترش و تعمیم می‌دهند و در این راه –یعنی بالابردن نام امام و امامت- صرف مال و جان می‌كنند. یعنی آن‌ها فقط به دنبال توسعه‌ی یك فضای اخلاق‌گرای فرهنگی نیستند بلكه معتقدند احترام به نام امام و بزرگ‌داشت مقام او امری لازم و ضروری است. آنان بوسیله‌ی این احترام، مقام امام را به همه نشان می‌دهند و جایگاه حجت الهی را بر همگان و نسل‌های بعد از خود متذكر می‌شوند و با تمام این‌ها شعائر الهی و نشانه‌های الهی را بزرگ می‌دارند.



:: مرتبط با: امام حسین علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1391/12/17
زمان : 08:22 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات