۹۱۶۴اسكرین سرور ویژه میلاد حضرت علی اكبر علیه السلام
نظرات |

اسكرین سرور ویژه میلاد حضرت علی اكبر علیه السلام

 
  



:: مرتبط با: حضرت علی اکبر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1387/05/23
زمان : 10:08 ق.ظ
۹۱۶۳تصاویر ویژه میلاد حضرت علی اكبر علیه السلام
نظرات |

تصاویر ویژه میلاد حضرت علی اكبر علیه السلام

ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 
 ولادت حضرت علی اکبر علیه السلام 



:: مرتبط با: حضرت علی اکبر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1387/05/23
زمان : 10:08 ق.ظ
۹۱۶۲پلی برای عبور
نظرات |

پلی برای عبور

نامه اى براى همه ى زمان ها ، برای همه جوان ها (6)


 

سفارشاتی كه در سلسله مقالات قبل مورد بررسی قرار گرفت به صورت زیر است  :

 "روح جستجوگری "، "عمل به واجبات "  ، "مرور زندگی گذشتگان"  ، " چنگ زدن به ریسمان الهى"  ، "اهمیت پند و موعظه"  ، " سفارش به زهد "  ، " یقین قلبی "  ، " یاد مرگ "   ، "چگونگى روابط اجتماعى و عملكرد صحیح و مناسب در قبال جامعه "  ،" پرهیز از سخن نادانسته " ، "امر به معروف و دستور به رفتار نیك و مورد قبول دین و جامعه" و بعد ازآن بحث " سرزنش سرزنش كنندگان " .

حال در این مقاله به بحث عمیق و تاثیرگذار " گذر از دنیا و سفر به آخرت " كه بارها توسط امام علی (ع) عنوان شده است ، می پردازیم . در این نامه ی گهرباركه خطابى به همه ى جوانان عالم در همه ى حال و آینده ى تاریخ است، این تأكید بارها و به مناسبت هاى مختلف، تكرار مى شود.

در مقاله ی بعد زندگی دنیاخواهانی كه مغرور و فریفته ى دنیا شده اند را مورد بررسی قرار خواهیم داد .

 

امام علی (ع) بر این حقیقت پافشارى مى نماید كه :

دنیا به جز پلى كه باید از آن گذشت، نیست و خبر حقیقى و وصال در آن سوى پل، انتظار ما را مى كشد ، و ما باید با همه ى وجود آن حقیقت را باور كنیم.

عاشق در مسیر عشق ، جز به خانه ى معشوق نمى اندیشد .هرگز حاضر نیست آن خانه و لحظه ى وصل را با آذین هاى راستین و دروغین كوچه هاى سر راه معاوضه نماید. راه برایش فقط ارزش گذشتن و رسیدن را دارد و به همین اندازه به آن بها مى دهد.اگر ضرورت دارد مسیر را هموار كند ، مى كند اما به عزم گذشتن، نه ماندن.اگر لازم است در مسیر، نفسى تازه كند، تأملى مى كند ، اما به نیت نیرو گرفتن و راه افتادن.اگر تشنه شده است آبى مى نوشد اما به قصد شاداب شدن و توان راه یافتن و... هرگز جز به دیدار و جز به رسیدن نمى اندیشد.

امام علی (ع) عاشقى است كه خود ، چون افق منزلگاه دوست را در مى یابد، فریاد بر مى دارد: به خداى كعبه رستگار شدم، هر چند خون سر و خون جگرش در هم آمیخته و در سنگلاخ مسیر پرفراز و نشیب محبوب و معبود، زخم ها برداشته است.

امام علی (ع) پس از تجربه اى سخت اما موفق، حاصل دست آوردهایش را با كمال اخلاص و دلسوزانه به جوانان هدیه مى كند:

پسركم ! تو را از حال دنیا و زوال دنیا و تحولات دنیا و نیز از آخرت و آنچه براى اهلش آماده كرده اند ، آگاه كردم و براى هر كدام مثال ها آوردم تا تو عبرت بگیرى و چونانكه باید، ره بپویى .

و اكنون مثالى دیگر :

آنانكه دنیا را آزموده اند، در یافته اند كه حال مردان حق ، این است كه دنیا را خانه اى سخت و غیرقابل تحمل یافته اند كه به امید آرامش و راحت، عزم خانه ى آسایش آخرت كرده اند(1).

تشبیه و مثال امام علی (ع) بسیار عجیب است.امام علی (ع) حال دنیا و آخرت و مسافران این مسیر را چنین بیان مى كند:

حال مردمى كه در این دنیا هستند، حال افرادى است كه در خانه اى بدون قوت و غذا و در سرزمینى بى آب و علف زندگى مى كنند اما همه ى دلخوشی شان این است كه پس از این سختى ها به خانه اى امن و آرام و به سرزمینى آباد و حاصل خیز خواهند رسید، سرزمینى كه جز آسایش در آن نیست، سرزمینى كه آرامش كامل در آن، انتظارشان را مى كشد.

چون چنین مى اندیشند و دنیا را اینگونه مى بینند و آخرت را آنگونه مى شناسند، پس سختى راه را تحمل مى كنند و جدایى دوستان را مى پذیرند، خشونت سفر و نامناسب بودن پذیرایى و...  را خوشایند مى دارند(2)

چرا كه مى دانند به كجا مى روند ، چرا كه آگاهانه قدم در راه گذارده اند، چرا كه با حال خود و زندگى پیرامونشان به خوبى آشنا هستند و انتهاى مسیر را نیز به كمال مى شناسند.

راه سخت است، باشد! پایان راه شادى آفرین است.سفر خشن است، باشد! پایان سفر حیات بخش است.دوستان همراه ما، ما را ترك مى كنند، جلو یا عقب مى افتند، چه اشكالى دارد! در نهایت مسیر و در هنگام خوشى یكدیگر را ملاقات خواهیم كرد.باید فقط به رفتن اندیشید و به رسیدن، دل خوش كرد.جاى ما آنجاست.

 

مقاومت در اعماق

مردان آسمانى زمین، فقط در این اندیشه اند كه به جایگاه گسترده و وسیع و پناهگاه امن و قرار خود برسند و در این مسیر هرگز احساس رنج و درد نمى كنند(3) .

در مسیر كه هستند مشكلات زیاد دارند ، سختى زیاد مى كشند ، زخم و سنگ و دشنام زیاد مى بینند ، اما گویا رویین تن اند.گویا هیچ زحمتى بر آنان كارگر نیست و هیچ سنگى آنان را از پاى نمى اندازد.هیچ دردى حس نمى كنند چرا كه شوق رسیدن، محیط پیرامو نشان را از یادشان برده، حس نمى كنند در اطرافشان چه مى گذرد ، فقط به وصال مى اندیشند و به جمال معشوق مى نگرند.

 

زمینى ها، كسانى كه مسیر را هدف خود قرار داده اند نه سرمنزل را، كسانى كه درگوشه و كنار راه پناه گرفته اند، اینان وقتى این رهروان را مى بینند، گمان مى كنند در رنج و سختى هستند، در حال شكنجه و در حال زجر كشیدن هستند، در حالى كه هرگز چنین نیست.

حال اینها حال دیگرى است.این سختى ها برایشان سخت نیست كه شاید شیرین و دوست داشتنى است.

ما وقتى مردان خدا را مى بینیم كه در فقر و درویشى زندگى مى كنند، گمان مى كنیم كه سختى مى كشند در حالى كه آنها خود چنین احساسى ندارند.فقر بد است، نداشتن سخت است، ولى سخت تر از آن ،حالت انسانی است كه همیشه احساس نادارى و كمبود مى كند.این سخت است.همیشه مى خواهند كه داشته باشند.همیشه در حسرت دیگران هستند.این سخت است.خودشان از امكانات خوبى بهره مندند و زندگى مرفهى دارند اما چشمشان به دنبال دیگران است كه از آنها بیشتر و بهتر دارند.این فقر است، این رنج آور است.

در مقابل افرادى هستند كه آسمانى اند، به سرمنزل مى اندیشند، و خودشان را از مسیر نجات داده اند، اینان هرگز در حسرت دیگران نیستند.اینان غنى نیستند اما مستغنى اند، افراد زیادى هستند كه این استغنا را ندارند، ثروتمندند اما همیشه خود را فقیر و نیازمند مى بینند.همیشه در حسرت برتر از خود هستند، هرگز سیرایى ندارند.

امام علی (ع) در جایى به این سیرى ناپذیرى اشاره كرده است:

 دو گرسنه اند كه سیر نمى شوند گرسنه ى دانش و گرسنه ى دنیا(4) .

گرسنه ى مال هر چه مى بلعد باز احساس گرسنگى مى كند، احساس نادارى مى كند.در مقابل آسمانیانِ زمین، ندارند اما احساس غنا مى كنند، ظاهراً فقیرند ولى درباطن ثروتمند، آنها مستغنى از همه ى داشتن ها و خواستن هایند.آنها گنج بزرگ استغنا را به چنگ آورده اند. استغنا حالتى است كه در نفس و خویشتنِ خویشِ انسان هاى آسمانى به وجود مى آید.

امام علی (ع) در ادامه مى فرماید: رنجى در راه حس نمى كنند و هزینه اى را كه در این مسیر مى نمایند، از دست رفته نمى انگارند(5) .

این انسان هاى آسمانى نه تنها دست به سوى كسى دراز نمى كنند و نیازى ابراز نمى نمایند ، كه از اموال خود نیز به نیازمندان مى بخشند.اینان این بخشش ها را از دست دادن مال نمى بینند، غرامت نمى دانند.همه كمك است به رسیدن.مگر مى شود انسان هزینه اى را كه براى رسیدن مى كند ، از دست رفته بینگارد.این داشتن ها همه براى صرف در همین كار است، خرج دیگرى نداریم مال داریم كه هزینه كنیم و به سرمنزل مقصود برسیم.یعنى چه كه هزینه ى سفر را تلف شدن مال بدانیم! و امام علی (ع) این نكته را بیش از همه و پیش از همه مى داند و باور دارد و به باور ما مى نشاند.

انسان در مسیر دین هزینه هایى مى كند.آنكه سفر آخرت را هدف زندگى خود نمى داند، این هزینه ها را از دست دادن مالش مى انگارد :

- خمس بده! - یك پنجم مال را باید بى جهت و بى دلیل به دیگران بدهم؟ چرا یك پنجم ثروتى را كه با این زحمت به دست آورده و اندوخته ام، ببخشم؟!

 - حج كن! - این همه سفر رفته ام تا پولى ذخیره كنم، حال بخشى از آن را براى سفرى كه نمى دانم چه فایده اى دارد، هزینه كنم؟! همه غرامت است، همه اتلاف ثروت است، همه دست اندازى به حاصل رنج ها و تلاش هاست! اما براى آن كس كه دنیا را راه رسیدن به آخرت مى شمارد، باورها به گونه اى دیگر است:

محبوب، خود، ثروتى را به من امانت داده و اكنون از این ثروت چهارپنجم را در اختیار خودم مى گذارد و به من مى بخشد و یك پنجم را براى خود طلب مى كند.و نه براى خود كه براى عاشقانى دیگر كه زاد و توشه ى مادى شان در مسیر كم آمده.این غرامت نیست، این تلف شدن نیست، این بخشش هشتاد درصد از ثروت محبوب به من است.

و نیز موارد دیگر: حج، زكات، صدقات واجب، صدقات مستحب، انفاق...، همه و همه هزینه هاى رسیدن به سرمنزل مقصود است.نه تنها این هزینه ها براى آنان سخت نیست ، كه دوست داشتنى است.هیچ چیزى براى آنان دوست داشتنى تر از آن نیست كه به منزل و قرارگاه نزدیكشان كند و از محله اى كه در آن به سر مى برند، دورشان سازد(6) .این جهان بر ایشان محله اى غیر قابل تحمل است.ماندن بر ایشان مشكل است، آرزو مى كنند كه هر چه زودتر از این دورى دهشتناك و از این فراق دردناك، رهایى یابند و به خانه ى دوست برسند و آنچه آنان را به این هدف نزدیك نماید بر ایشان هدیه اى بزرگ محسوب مى شود.

امام سجاد (ع) جمله اى دارند كه ورد اهل معرفت است و چه بزرگانى كه آن را با آه و حسرت تكرار مى كنند: خدایا آخرت مرا اصلاح كن كه آنجا خانه ى آرامشم است و آغاز رهایى ام از همنشینى افراد پست و وابسته ى به دنیا(7) .

در مقاله ی بعد "زندگی دنیاخواهانی  كه مغرور و فریفته ى دنیا شده اند" را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

 


پی نوشت ها :

1- یا بنىّ انّى قد انبأتك عن الدنیا و حالها، و زوالها و انتقالها، و أنبأتك عن الآخرة و ما اُعدّ لأهلها فیها و ضربت لك فیهما الامثال، لتعتبر بها، و تحذوا علیها....انما مثل من خبر الدنیا كمثل قوم سفر نبا بهم منزل جدیب فأموا منزلاً خصیباً و جناباً مریعاً.

2- فاحتملوا وعثاء الطریق، و فراق الصدیق و خشونة السفر و جشوبة المطعم.

3- لیأتوا سعة دارهم و منزل قرارهم فلیس یجدون لشى ء من ذلك الما.

4- منهومان لا یشبعان: طالب علم و طالب دنیا.

5- فلیس یجدون لشى ء من ذلك الماً و لا یرون نفقة فیه مغرماً.

6- و لا شى ء احب الیهم مما قربهم من منزلهم و ادناهم من محلتهم.

 7- أصلح لى آخرتى فانها دار مقرى و الیها من مجاورة اللئام مفرّى. مفاتیح الجنان، دعاى روز سه شنبه از امام سجادعلیه السلام

 

منبع : كتاب " با جوان تا آسمان "– نویسنده :  آیت الله مهدی هادوی تهرانی

با تلخیص وگزیده گویی


مقالات مرتبط :



:: مرتبط با: حضرت علی اکبر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1387/05/23
زمان : 10:08 ق.ظ
۹۱۶۱سبك بار و راست قامت
نظرات |

سبك بار و راست قامت

نامه اى براى همه ى زمان ها ، برای همه جوان ها (7)


سفارشاتی كه در سلسله مقالات قبل مورد بررسی قرار گرفت به صورت زیر است  :

 "روح جستجوگری "،"عمل به واجبات " ، "مرور زندگی گذشتگان" ، " چنگ زدن به ریسمان الهى" ، "اهمیت پند و موعظه" ، " سفارش به زهد " ، " یقین قلبی " ، " یاد مرگ "  ، "چگونگى روابط اجتماعى و عملكرد صحیح و مناسب در قبال جامعه " ،" پرهیز از سخن نادانسته "، "امر به معروف و دستور به رفتار نیك و مورد قبول دین و جامعه" ، " سرزنش سرزنش كنندگان " و" گذر از دنیا و سفر به آخرت " .

 

در این مقاله زندگی دنیاخواهانی  كه مغرور و فریفته ى دنیا شده اند را مورد بررسی قرار می دهیم :

در مقابل آنانی كه آسمانى هستند و زندانى زمین، امام علی (ع) ، حال عده اى دیگر را بازگو مى كند كه آسمان در اختیارشان است و خود نمى دانند ؛ و همه ى آسمان را به مشتى خاك خرابه مى فروشند.

اینان در كلام امام علی (ع) چنین تصویر مى شوند:

مثال كسانى كه مغرور به این دنیا شده اند، مثل كسانى است كه مى خواهند از سرزمینى آباد به دیارى خراب منتقل شوند.پس براى اینها هیچ چیزى بدتر از ترك دنیا و رفتن به سوى آخرت و جایى كه آنان را خواهند برد،نیست(1) .

كلمات امام علی (ع) در ضمن سادگى و زیبایى، عمیق و قابل توجه اند. امام علی (ع) دنیاخواهان را مغرور به دنیا معرفى مى كند، كسانى كه فریفته ى دنیا شده اند ، فریب دنیا را خورده اند ، نه اینكه دنیا مال آنان شده است و صاحب دنیا شده اند.چرا كه دنیا قابل تصاحب نیست. دنیا حقیقت ندارد ، دنیا - به تعبیر قرآن(2) - سراب است.

انسان تشنه به گمان اینكه آنچه در دوردست خود را نشان مى دهد ، آب است، براى رفع تشنگى به سوى آن مى رود ، اما هر چه مى رود ، آن آب دورتر مى شود و یا در جهات دیگر خود را مى نماید.

امام علی (ع) فرموده اند: دنیا همانند سایه است.چون به دنبالش بروى از تو مى گذرد و چون از او بگریزى، دنبالت خواهد آمد.

كسانى كه اهل آخرتند ، دنیا به طرف آنان مى آید و آنان بى نیاز از آنند،اما اهل دنیا به دنبال آنند و در پایان عمر هنوز از آنچه به دست آورده اند ، خشنود نیستند و آن را خواسته ى اصلى خود نمى دانند.

از كسانى كه روحیه ى دنیادارى و دنیاخواهى دارند و عمرى را پشت سر گذارده اند ، سئوال كنید: آیا در نوجوانى و جوانى آرزویى داشتى كه به آن برسى؟ و اگر رسیدى، آیا احساس كامیابى كرده اى؟ قطعاً جواب خواهید شنید: رسیده ایم ولى احساس كرده ایم این كه آرزویى نبود ، این خواسته ى ما نبود.آرزو ى ما داشتن بیشترى بود كه هنوز هم به آن دست نیافته ایم.

این معناى غرور است كه امام علی (ع) در مورد آنان به كار مى برد و ادامه مى دهد:

مثل آنان مثل كسانى است كه مى خواهند از خانه اى آباد به خانه اى خراب بروند ، اینها دنیاشان را آباد كرده اند و آخرتشان را خراب.گرچه آبادانى دنیاشان نیز برایشان كافى نیست و هرچه ساخته اند، هنوز كفایتشان نمى كند و هر چه دویده اند، هنوز نرسیده اند.

امام علی (ع) توصیه اش به جوان این است كه عمر را صرف یافتن دنیا نكند و آب را از سراب تشخیص دهد تا عطش واقعى را بر طرف و خود را سیراب نماید.

امام علی (ع) به جوان گوشزد مى كند كه عمر را كه گرانبهاترین سرمایه ى انسان براى تجارت پرسود آخرت است، از دست ندهد و آن را صرف خرید اجناس  بدلى نكند.

جوان وانسان در پى رفع عطش است، در پى آرامش است، در پى علم است، در پى ثروت است اما علم حقیقى نزد خداست، قدرت حقیقى نزد خداست، ثروت حقیقى نزد اوست، آسایش حقیقى و آرامش حقیقى، همه و همه در پیشگاه او و در آن سوى دنیاى بى حقیقت، نهفته است.

امام علی (ع) به جوان تأكید مى كند كه سرمایه ى خویش یعنى عمر را در غفلت و ندانم كارى صرف نكند كه اولین سؤال او در قیامت این است:

جوانى را در چه مسیرى و براى به دست آوردن چه متاعى هزینه كردى؟

و همه ما با هر نفس ، بخشى از این سرمایه را از دست مى دهیم و گامى به مرگ نزدیك مى شویم تا آنجا كه در دل آن پنهان خواهیم شد.

پسركم !

بدان!راهى طولانى و دور و مشكل و سخت در پیش رو دارى و چاره ای نیست جز اینكه آنچه باید، طلب كنى و سبكبار باشى، كه نجات ، از آنانى است كه كوله بارشان سبك تر است و قامتشان راست تر.بر شانه ات بار اضافى نگذار كه برایت دست و پاگیر است.اگر كسى را یافتى كه بارت را با او تقسیم كنى تا برایت حمل كند و در روزگار نیاز به تو بازگرداند، تردید مكن و از اندوختن آن اجتناب كن، بار خویش را هر چه بیشتر به او بسپار پس شاید در جستجوى چنین كسى باشید و او را نیابید(3) .

 

امام علی (ع) پس از آگاه كردن و بیم دادن از مسیر سخت آینده، راهنمایى هاى تعیین كننده اى را بیان مى كند كه در مسیر جوان به سوى آسمان آخرت بسیار سودمند است:

هر چه مى توان باید آلودگى به دنیا را كم تر كرد.براى راهى طولانى، آنكه سبكبارتر است، خستگى كم تر و موفقیت بیشترى را نصیب خود خواهد كرد. پشتت را زیر بار داشتن ها، خم مكن.چشم به كردار دنیایى دیگران مینداز بلكه به عكس اگر باركشى یافتى هر چه بیشتر بارت را به او بسپار تا برایت حمل كند و در هنگام نیاز به تو بر گرداند.

امام علی (ع) در این فراز راه دیگرى را براى سبكبارى، ذلت نخواستن، و دل كندن از زمین، فراروى جوان باز مى كند:

جوانان زمان! آسمانیان زمین!

اندوخته هاى خویش را كه از ثروت دنیا و از مسیر صحیح به دست آورده اید، به دیگران بسپارید.امروز كه دارید و مى توانید، دیگران را هر چه بیشتر بى نیاز كنید و هرگز گمان نكنید: این شما هستید كه به آنان كمك مى كنید، هرگز! این آنانند كه بار سنگین شما را حمل مى كنند تا در روز نیاز و احتیاج، به شما بازگردانند! كمك هاى مالى امروز شما به نیازمندان، صدقات شما، انفاق هاى شما، همه و همه كمكى به حال خود شماست.شما بدهكار آنان هستید نه آنان وام دار شما.چه بیشتر دادید، بیشتر خود را سبك كرده اید و اگر چنین نیازمندانى یافتید،فرصت را غنیمت بشمارید، چه بسا این راه سعادت بر شما بسته شود.كوله بارتان را به كسى كه قرض مى خواهد بسپارید ، تا در روز نداشتن به شما برگرداند و این فرصت غنیمت است(4) .

اموال و داشته هاى مادى ما، وبال و سنگینى و خستگى را براى ما در پى دارد، باید هر چه بیشتر آن را به دیگران سپرد تا در روز نیاز، روز قیامت، روز تنگدستى كه هر چه آورده باشیم بازهم نیاز خواهیم داشت، به ما باز گردانده شود.

امام علی (ع) در جایى دیگر در وصف كسانى كه از جنس آسمان اند و در زمین میهمان، تعابیر زیبایى دارد:

اینان طایفه اى از اهل دنیا هستند كه از اهل دنیا نیستند! در زمین اند اما از زمین نیستند! با بصیرت و آگاهى عمل مى كنند و از آنچه زشت مى شمارند، پرهیز مى نمایند(5) .

اینان ظاهراً مثل بقیه اند.در دنیا زندگى مى كنند اما جنسشان با اهل دنیا تفاوت دارد.اینان آسمانى اند.بابصیرتند و از روى آگاهى عمل مى كنند.اینان دنیا را نمى بینند.افق نگاهشان آسمان ها را در مى نوردد و عملشان نیز چون خودشان آسمانى است.اینها همانند همه ى زمینیان تلاش مى كنند اما دلى به آن نمى بندند، كار مى كنند اما اعتمادشان به كارشان نیست.تكیه بر خدا دارند و همه چیز را از او مى دانند و مى بینند.

 

پی نوشت ها :

1- و مثل من اغترّ بها كمثل قوم كانوا بمنزل خصیب فنبا بهم الى منزل جدیب فلیس شى ء اكره الیهم و لا افظع عندهم من مفارقة ما كانوا فیه الى ما یهجمون علیه و یصیرون الیه.

2 - كسراب بقیعة یحسبه الظمآن ماء. )نور، 39)

3- واعلم ان امامك طریقاً ذامسافة بعیدة و مشقة شدیدة و انه لاغنى بك فیه عن حسن الارتیاد و قدر بلاغك من الزاد مع خفة الظهر، فلاتحملن على ظهرك فوق طاقتك فیكون ثقل ذلك وبالاً علیك و اذا وجدت من اهل الفاقة من یحمل لك زادك الى یوم القیامة فیوافیك به غداً حیث تحتاج الیه فاغتنمه و حمله ایاه و اكثر من تزویده و انت قادر علیه، فلعلك تطلبه فلاتجده.

4- واغتنم من استقرضك فى حال غناك، لیجعل قضاءه لك فى یوم عسرتك.

5- كانوا قوماً من اهل الدنیا و لیسوا من اهلها فكانوا فیها كمن لیس منها عملوا فیها بما یبصرون و بادروا فیها ما یحذرون.نهج البلاغة، خطبه 230

 


منبع : كتاب " با جوان تا آسمان "– نویسنده :  آیت الله مهدی هادوی تهرانی

با تلخیص وگزیده گویی



:: مرتبط با: حضرت علی اکبر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1387/05/23
زمان : 10:08 ق.ظ
۹۱۶۰جوانی از دیدگاه علی علیه‌السلام
نظرات |

جوانی از دیدگاه علی علیه‌السلام

جوان
یک جوان شایسته چه ویژگی‌ها باید داشته باشد؟ به تعبیر دیگر جوان مطلوب کیست؟
صالح بودن
در غررالحکم جلد 2 صفحه 575 آمده است: الولد الصالح اجمل الذکرین؛ فرزند صالح و شایسته زیباترین یادآوری از دو بخش یادآوری‌های انسان است. یعنی کارها و اعمال انسان یک یادگار خیر و فرزند صالح یادگار خیر دیگری است که از دیگری زیباتر است. پس باید جوانان و فرزندانی صالح تربیت کرد و از خود به یادگار گذاشت.

ناصح بودن
جوان علی رغم شور و احساس، زور بازو و غرور اگر پیرو احساس و هوس نباشد و در پی شر و بدی نگردد برعکس به دنبال خیر و خوبی، خیرخواه و ناصح باشد، مطلوب و پسندیده است.  پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله فرمودند:

خیر شبابکم من تشبه بکهولکم ؛ بهترین جوان‌هایتان آنانند که به پیران شبیه باشند. (میزان الحکمه، ج 5،ص6)

مقصود از شباهت جوانان به پیران آن است که پختگی و خیرخواهی و مسلط بودن بر احساسات را دارا باشند؛ اگر جوانی این چنین باشد پس شبیه افراد مسن خواهد بود. از جمله ویژگی بزرگسالان آن است که دنبال خیر و صلاح هستند، در پی خواسته‌های احساسی نیستند. یعنی آنان ناصح هستند.

مطیع پدر بودن
حضرت علی علیه‌السلام اطاعت پدر را حق پدر بر فرزند می‌داند و می‌فرمایند:

فحق الوالد علی الولد ان یطیعه فی کل شی الا فی معصیه الله سبحانه؛  حق پدر بر فرزند آن است که در هر کاری جز معصیت پروردگار از پدر اطاعت کند. (نهج البلاغه،حکمت 399)

به بزرگترها احترام گذاشتن
جوان بزرگترها را تعظیم و تکریم می‌کند و احترام آنان را رعایت می‌کند. علی علیه‌السلام در بیان فساد زمان خود چند ویژگی را برمی‌شمارد. از جمله می‌فرمایند:

لایعظم صغیرهم کبیرهم ؛ کوچکترهایشان بزرگسالها را احترام نمی‌کنند. (نهج البلاغه، خطبه 233)

* * * * *

اما در عین حال بعضی از ویژگی‌های رفتاری برای جوانان چهره منفی و ناشایست به تصویر می‌کشد که جوانان باید از آن دوری کنند. از جمله آن ویژگی‌ها می‌توان موارد زیر را نام برد.

پرخاشگری و ستیزه جویی
حضرت علی علیه‌السلام در بیان آثار منفی فتنه به این نکته اشاره دارد که فرزند در دوره فتنه پرخاشگر، ستیزه‌جو و خشونت کردار می‌شود:

فاذا کان ذلک کان الولد غیظا ؛ وقتی زمان فتنه برسد پس فرزند، دشمن و پرخاشگر می‌شود.(نهج البلاغه،خطبه233)

بداخلاقی
از ویژگی‌های منفی برای جوان بداخلاقی است. حضرت علی علیه‌السلام آنگاه که از فساد زمان خویش گله می‌کند می‌فرماید:

فتاهم عارم ؛ جوانشان بداخلاق است. (نهج البلاغه، خطبه 233)

عارم به کسی گفته می‌شود که برخوردش تند و آزاردهنده و اخلاقش خشن و بد است. هرچند این صفات برای بزرگسالان نیز ناپسند است، آنان همانند جوانان باید از این ویژگی‌های منفی دور باشند. اما با توجه به زمینه‌های مستعد جسمانی و روانی جوانان توصیه به دور بودن از این خصایص ناپسند و زشت برای آنان روشن می‌شود.

نافرمانی در مقابل پدر و مادر
جوان نه تنها در مقابل پدر و مادر نافرمان نیست بلکه کاملا خاضع و فرمان بردار باید باشد. حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند:

شرالاولاد العاق ؛ بدترین فرزندان، اولاد نافرمان است. (غررالحکم، ج 2، ص 576)

دوری از پدر و مادر
گاهی بعضی فرزندان وجود پدر و مادر خود را ننگ دانسته و از آنان دوری می‌کنند، بویژه اگر پدر و مادر بی‌سواد باشند و یا ظاهر مرتب و آراسته نداشته باشند. این صفت بسیار زشت است. باید به پدر و مادر به هر کیفیت که هستند افتخار کرد و با آنان نزدیک و همدم و مانوس باشیم. حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند:

من استنکف من ابویه فقد خالف الرشد ؛ کسی که از پدر و مادر خود استنکاف دارد و آنان را ننگ خود داند از رشد و راه درست به در رفته است. (غررالحکم، ج 2، ص 576)

 

--------------------------------------------------------------------------------


حسین زاده، حمید، روزنامه رسالت، شماره 6105



:: مرتبط با: حضرت علی اکبر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1387/05/23
زمان : 10:08 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات