احساس

کنار پیکر خود التهاب را حس کرد

حضور شعله‌ور آفتاب را حس کرد

هنوز نبض نگاهش سر تپیدن داشت

که گرمی نفس هم‌رکاب را حس کرد

و پیش از آن که بگوید برادرم دریاب

حضور فاطمه را بوتراب را حس کرد

نگاه ملتمس او خیال پرسش داشت

که در تبسم زهرا جواب را حس کرد

عطش سراغ وی آمد ولی نگفت انگار

صدای گریه بانوی آب را حس کرد

لبان زخمی فرق سرش دوباره شکفت

چه زود زخم عمیق رباب را حس کرد

به درک آبی چشمان خویش ایمان داشت

که در تلاطم دریا سراب را حس کرد

کدام داغ به جان امام عشق نشست

که با کمال وجود التهاب را حس کرد

همین که ماه به یاد دو دست او افتاد

قلم قلم شدن آفتاب را حس کرد

و شیهه‌ای و سواری که می‌شود از دور

خروش شعله‌ور انقلاب را حس کرد

"استاد محمدعلی مجاهدی"

بازدیدها [] - نظرات []

میر علمدار ابوالفضل (علیه السلام)

 
فرزند علی حیدر كرار ابوالفضل
 
شمع شهدا  زبده ابرار ابوالفضل
 
 
از معرفت و فضل  شناسای حقیقت
 
وز حلم و ادب سرور اخیار ابوالفضل
 
 
ای ماه بنی‌هاشم و مصداق فتوت
 
گشتی پدر فضل به ادوار ابوالفضل
 
 
از همت و ایمان و فداكاری و اخلاص
 
داری تو نشان همه احرار ابوالفضل
 
 
بردی سبق از جمله شهیدان به تجلی
 
بر بزمگه قرب سزاوار ابوالفضل
 
 
از دست و سر و جان بگذشتی و نگشتی
 
از عهد و وفا در ره دادار ابوالفضل
 
 
ای همقدم میر ولایت به ولایت
 
ای حامی حق در همه رفتار ابوالفضل
 
 
بودی تو مطیع حق و صالح به طریقت
 
سرلشكر حق، میر علمدار ابوالفضل
 
 
از بهر برادر چون علی بهر پیمبر
 
از تیغ كجتر است بشد كار ابوالفضل
 
 
در دشت بلاخیز ز تو خصم هراسان
 
 وز هیبت تو لرزه بر اشرار ابوالفضل
 
 
پشت سپه حق و عدالت ز تو شد گرم
 
از بهر حسین یاور و غمخوار ابوالفضل
 
 
ای دشمن بیدار و طرفدار عدالت
 
ای همچو علی در همه كردار ابوالفضل
 
 
تو پاس برادر بنمودی و حریمش
 
ای پشت و پناه شه بی یار ابوالفضل
 
 
قلب سپه حق و پناه همه اصحاب
 
ای قلب شجاعت سر و سردار ابوالفضل
 
 
افتادن آن پیكر بی دست روی خاك
 
حاشا كه شود وصف به گفتار ابوالفضل
 
 
از آب دل مشك وز خون پیكر پاكت
 
وز دیده تو گشت گهربار ابوالفضل
 
 
از این غم جانكاه فضایل چه نویسد
 
یك نقطه كجا و غم بسیار ابوالفضل
 
 
تو باب حسینی به همه باب حوائج
 
بنما نظری سوی من زار ابوالفضل
 
 
حبیب الله فضائلی

بازدیدها [] - نظرات []

از شوق دریا

 
وقتى عطش در كربلا غوغا بپا كرد
 
سقّا نگاهى شرمگین بر خیمه‏ها كرد
 
 
برداشت مشكى را كه لبریز از وفا بود
 
مشكى كه خود از تشنگان كربلا بود
 
 
شاهین عشق آماده پرواز مى‏شد
 
لب‌هاى مشك از شوق دریا باز مى‏شد
 
 
بر كشتگان بدر روز انتقام است
 
مهریه زهرا(س) به فرزندش حرام است
 
 
وقت است تا شیرین شود كام ابوالفضل
 
وقت است از خون پُر شود جام ابوالفضل
 
 
برخاست عزم آب در دشت بلا كرد
 
قلب سیاه كفر بند از بند وا كرد
 
 
عباس یعنى تشنه در دریا نشستن
 
عباس یعنى بغض مولا را شكستن
 
 
عباس یعنى نفس را هم بنده كردن
 
عباس یعنى آب را شرمنده كردن
 
 
عباس یعنى تا قیامت مَرد بودن
 
عباس یعنى با خدا همدرد بودن ...
 
 
به به چه نیكو آمد این اقبال عباس
 
آمد هزاران تیر استقبال عباس
 
 
وقتى كه روى ماه از آئینه برگشت
 
آواى «أدرِك یا اخا» پیچید در دشت
 
 
زلف شقایق در كمند یاس افتاد
 
سالار دین بر پیكر عباس افتاد
 
 
وقتى كه پیكان مشك را بر حلق او دوخت
 
حتى گلوى آب هم از تشنگى سوخت
 
 
اینك فراتى مانده لبریز از ندامت
 
شرمنده از عباس تا روز قیامت ...
 
 
"محمد زمان گلدسته"

بازدیدها [] - نظرات []

آب را از كف نهاد و آبروی دین خرید

آب را از كف نهاد و آبروی دین خرید

نازم این سرباز غیرتمند میدان حسین

داشت شمشیری به كف، در دست دیگر مشك آب

تا رساند جرعه‌ای بر حلق طفلان حسین

ناگهان دستی جدا كرد آن دو دست نازنین

شد گلی پرپر دگر بار از گلستان حسین

شد جدا دستش ز تن اما نشد هرگز جدا

آن برادر تا ابد از عهد و پیمان حسین

بنگر این مردانگی را تا كه تاریخ بشر

درس آزادی بیاموزد ز ایمان حسین

صحنه‌های كربلا هر یك كتاب زندگیست

هر كه آموزد نكاتی از دبستان حسین

اُف بر این چرخ ستمگر كز جفای حرمله

تیری آمد بر گلوی نور چشمان حسین

غرقه خون شد پیكر پاك علی اصغرش

غنچه باغ ولایت میوه جان حسین

چونكه شمشیر عدو بر فرق پاك حر نشست

خود نهاد آن نازنین سر را به دامان حسین

با نگاهی واپسین گفتا به آوای حزین

بارالها ثبت كن نامم به دیوان حسین

زنده جاوید باشد كشته راه خدا

آفرین بر آن كه شد كشته به میدان حسین

روز و شب دارد(شهیر) این نوحه را او در زبان

ای سر و جان فدای جمله یاران حسین

"مصطفی هادوی"(شهیر)

بازدیدها [] - نظرات []

دستان خشك‏

روز عاشورا براى اهلبیت پیغمبر(ص) مالامال غم و اندوه بود. هتاكى دشمن و مظلومیت خاندان امام حسین(ع) دلها را مى‏آزارد و اشكها را روان مى‏سازد. پس از شهادت امام حسین(ع) كه پیكر مقدسش بر خاك گرم كربلا قرار گرفت شخصى به نام ابحر بن كعب لباس امام را از تن بیرون آورد و بدن او را برهنه روى زمین رها كرد. به گفته تاریخ بر اثر این كار زشت دو دستش در تابستان مانند دو چوب خشك خشكیده و در زمستان‏ تر بود و خون و چرك از آن مى‏آمد و به آن حال بود تا هلاك شد.(20)

در غم شهادت امام حسین(ع) پیامبر گریست و امامان معصوم عزادار شدند و از آن زمان تاكنون حرارت عشق و سوزناكى این واقعه التیام نیافته. بطورى كه هر ساله بیش از سال قبل در ایام عزادارى آن حضرت مردم به یاد مصائبش اشك مى‏ریزند و نهضت مقدّسش را گرامى مى‏دارند. حضرت سجاد(ع) كه در حادثه كربلا حضور داشته و در طول سالیان بسیار، با یادآورى آن روز به شدت اشك ماتم مى‏ریخت، به طورى كه اصحاب ترسیدند از اینهمه فشار غم و غصه جان دهد، آن حضرت در بیان خاطراتش مى‏فرمود: من با چشمان خود دیدم پدر و برادران و خویشاوندانم را كشتن د و آن‏ها را در بیابان افكندند، اینك چگونه آن مصائب را فراموش كنم. من هنگامى كه میدان جنگ كربلا و بدن‏هاى متلاشى شده را از نظر مى‏گذرانم گریه گلویم را مى‏گیرد و آن هنگام كه خواهران و عمه‏هایم از این خیمه به آن خیمه فرار مى‏كردند را هرگز فراموش نمى‏كنم.

___________________________________

1. سوره الرحمن ، آیه 78.

2. بحار، ج 16، ص 21.

3. نفس المهموم، شیخ عباس قمى، ص 100.

4. اصول كافى، ج 2، ص 307.

5. لهوف، سید بن طاووس، ص 23.

6. ینابیع الموده، ج 2، ص 118 - 117.

7. مقتل الحسین، علامه مقرم، ص 25.

8. لهوف، ص 70.

9. همان، ص 68.

10. مقتل الحسین، ص 218.

11. همان، ص 224.

12. ینابیع الموده، ج 2، ص 161.

13. همان، ص 69.

14. نفس المهموم ص 152، روضة الشهداء، ملا حسین كاشفى، ص 269.

15. بحار، ج 45، ص 44.

16. امام حسن(ع) و امام حسین(ع)، علامه محسن امین، ص 127.

17. مقتل الحسین، ص 312.

18. ینابیع الموده، ج 2، ص 181.

19. همان، ص 182.

20. لهوف، ص 73.

زهرا نساجى زواره،‏ در مكتب كرامت

شبكه شارح

بازدیدها [] - نظرات []