پندی از امام غریب در بستر شهادت
نظرات | ادامه مطلب

امام حسن

هنگامی که ده سال از خلافت غاصبانه معاویه بن ابی سفیان سپری شد، تصمیم گرفت برای پسرش یزید از مردم بیعت بگیرد. پس در پنهانی كسی را نزد جعده دختر اشعث بن قیس كه همسر حضرت امام حسن بن علی علیهماالسلام بود فرستاد كه او را وادار به مسموم ساختن امام سازد و به عهده گرفت كه چنانچه این امر را انجام دهد با یزید ازدواج، و صد هزار درهم دریافت كند. جعده آن حضرت را زهر خورانید، و در اثر این سمّ، امام مجتبی علیه السلام به مدت چهل روز بیمار شد.

خاندان نبوت همچنان امیدوار بودند كه این بیماری به شفا منتهی شود زیرا اطبای مدینه شب و روز به معالجه امام مسموم همت گماشته بودند اما خود او تنها كسی بود كه می دانست چه پیش آمده است و می دانست از این بستر برنخواهد خاست.

بشنو از امام خویش

در روز بیست و ششم صفر جناده بن امیه كه از علمای حجاز بود بحضورش شرفیاب شد. جناده گفت وقتی به خدمتش زانو زدم بر بالشی تكیه داشت. رنگش رنگ بسیار زیبا و قشنگش كه در دیار حجاز نظیر نداشت به سبزی گراییده بود. طشتی لبریز از خون آب در پیش رویش دیدم. حدس زدم كه پسر پیغمبر صلی الله علیه و آله در این طشت قی كرده و این خونابه از گلویش به این طشت ریخته است.

از احوالش پرسیدم. مثل همیشه فرمود:

الحمدلله.

ولی من گفتم یابن رسول الله چرا به درمان این درد اقدام نمیكنی.

امام نگاهی به من انداخت و فرمود:

یا عبدالله بماذا اعالج الموت.

مرگ را با چه معالجه كنم.

گفتم:

انا الله و انا الیه راجعون.

در اینجا دیدم كه چشمان درشت و سیاه حسن بن علی علیهماالسلام غرق اشك شده است.

احساس كردم كه پسر پیغمبر صلی الله علیه و آله روزهای آخر و شاید آخرین ساعت های عمرش را طی می كند.

پیش خود اندیشیدم كه اگر فرصت امروز را غنیمت نشمارم دیگر چنین فرصتی به دستم نخواهد رسید و دیگر امام خود را زنده نخواهم دید.

ای جناده! وقتی به كار دنیا بپردازی شتاب كار و سراسیمه و حریص مباش. چنان پندار كه گویی برای همیشه زنده خواهی بود و به آرزوهای خویش خواهی رسید اما به خاطر آخرت خویش سر از پای مشناس. سعی كن و شتاب كن و اندیشه كن كه جز یك روز از عمر تو نمانده و روشنایی فردا نخواهی دید


:: مرتبط با: امام حسن مجتبی علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/10/9
زمان : 08:31 ق.ظ
چگونه دعاکردن را از امام‌مجتبی علیه‌السلام بیاموزیم
نظرات | ادامه مطلب

امام حسن

روشن‏ترین فلسفه و تفسیر دعاهای ماثوره از پیشوایان اسلام، تعلیم عقاید حقه و معارف دینی و آداب و اخلاق اسلامی، با زیباترین الفاظ و مضامین عالیه، به زبان دعا می‏باشد، كه در دعاهای وارده از اولیاء دین مشاهده می‏شود.

 

بر آستان کریم

روى انه كان علیه السلام: اذا بلغ باب المسجد رفع رأسه و یقول: « الهى ضیفك ببابك، یا محسن قد اتاك المسى ء فتجاوز عن قبیح ما عندى بجمیل ما عندك یا كریم ».

روش امام حسن مجتبی علیه السلام این بود، هرگاه به در مسجد می ‏رسید سر مبارك خود را به سوی آسمان بلند می‏كرد این چنین دعا می‏كرد:

«ای خدای معبود من، مهمان تو در خانه‏ات ایستاده است، ای خدای نیكو و نیكوكار، براستی، آمده است بنده گناه‏كار تو، در نزد تو، بگذر و عفو كن، از آنچه زشتی كه در نزد من است به حرمت جمال و زیبایی كه در نزد تو هست، ای خدای كریم.»

دعای امام حسن مجتبی علیه السلام و فقرات ادعیه شریفه یاد شده آموزنده و روشنگر چند حقیقت است كه در ذیل بآنها اشاره می‏شود.

 

رعایت ادب در پیشگاه پروردگار

رعایت ادب، هنگام مناجات و راز نیاز با خدای تعالی و ذات اقدس او را به بزرگی و صفات جمال و كمال، نام بردن و به ناچیزی و ضعف و نیاز همه جانبه و تقصیر و گناه خود اعتراف داشتن در آثار اسلامی و دعاهای ماثوره از اولیاء اسلام، فقراتی پرمحتوا دیده میشود، كه بیانگر كمال ادب، در پیشگاه خدای تعالی، هنگام مناجات با او است و روشنگر این حقیقت است كه ذات باری تعالی دارای همه صفات جمال و كمال در بی‏نهایت است و انسان هم موجود ضعیف و ناتوان و نیازمند در بی‏نهایت می‏باشد به عبارت دیگر، مراحلی از خداشناسی، و خودشناسی به انسان آموخته می‏شود.

پس حقایقی را که دعای مذكور به ما می آموزد اعتراف انسان، به فقر ذاتی و نیازمند بودن به همه‏ ابعاد وجودی خویش و اینكه هر چه دارد، از رحمت ذات حق ریشه می‏گیرد و هم چنین ایمان و اقرار به صفات كمالی و بی‏نهایت حضرت حق، می‏باشد و این، همان رعایت ادب به پیشگاه ذات باری تعالی، در هنگام دعا و راز و نیاز می‏باشد.

بر طبق آیات قران كریم و سخنان اولیاء دین، موثرترین عامل جلب احسان و عفو خدای تعالی، احسان و نیكی كردن به مردم و گذشت از لغزشهای آنان است. چراکه احسان و نیكی كردن به مردم، بویژه به كسی كه به انسان بدی كرده، نشانه كرامت و بزرگواری و جلب محبت و ظهور فضیلت و مهم‏تر، مشمول احسان پروردگار در برابر بدی‏ها و گناهان می‏باشد

امید به احسان و عفو بی‌پایان



:: مرتبط با: امام حسن مجتبی علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/10/9
زمان : 08:30 ق.ظ
پیکر آسمان‌نشینی بر شانه‌های فرش‌نشینان
نظرات | ادامه مطلب

امام مجتبی

در روز بیست و هشتم ماه صفر سال پنجاهم هجرت شیون ماتم ابتدا از خاندان نبوت و بعد از در و دیوار شهر مدینه برخاست. حضرت حسن بن علی علیهماالسلام سبط مطهر رسول اكرم صلی الله علیه و آله در این دنیا چهل و هفت سال و پنج ماه و سیزده روز زندگی كرده بود. وی این چهل و هفت سال و نیم را با صبر و حلم و متانت و مناعت بسر برده بود.

جهم بن ابی جهم می ‏گوید: چون امام حسن مجتبی علیه ‏السلام رحلت نمود، قبیله‏ بنی ‏هاشم همگی بسیج گردیدند و به تمام شهرها و روستاهای اطراف مدینه كه در آن‏ها، انصار زندگی می‏ كردند و رفتند و خبر شهادت آن حضرت را با حزن و اندوه اعلان داشتند، به مجرد شنیدن خبر رحلت آن بزرگوار، زن و مرد، كوچك و  بزرگ همگی در تشییع جناره شركت نمودند، به طوری كه بر اثر كثرت جمعیت در میان بقیع اگر سوزن به روی زمین می‏ افتاد بر زمین نمی ‏رسید.

 

چهره کریه نفاق و فتنه آشکار می‌شود

در نیمروز بیست و هشتم صفر پیكر مقدس امام مجتبی علیه ‏السلام را به غسلگاه بردند و به هنگام عصر جنازه اش برای تجهیز آماده شده بود. امام مجتبی علیه السلام وصیت كرده بود كه نعش مرا ابتدا به روضه رسول الله نزدیك سازید تا عهدم را با تربت جدم تجدید كنم.

و براساس همین وصیت دیده شده كه پیکر مهطر امام به سمت آرامگاه رسول الله صلی الله علیه و آله می رود.

فرماندار مدینه، مروان بن حكم به همراه آشوبگران جلو آمدند و فریاد برآوردند: شما می‏خواهید حسن بن علی را در كنار پیامبر دفن كنید؟ آیا سزاوار است عثمان در دورترین نقطه مدینه در قبرستان دفن شود و حسن بن علی در جوار

رسول الله؟ هرگز نمی ‏شود، من شمشیر به دست می ‏گیرم و حمله می‏ كنم و ممانعت خواهم نمود.

امام حسین علیه ‏السلام رو به مروان كرد و فرمود: اگر برادرم وصیت كرده بود كه در كنار جدش پیامبر صلی الله علیه و آله دفن شود، می ‏فهمیدی تو كوچك‏تر از آنی كه بتوانی ما را برگردانی و جلو دفن جنازه‏ او را در میان حرم پیامبر صلی الله علیه و آله بگیری.

رفته رفته دستها به سمت قبضه های شمشیر نزدیك می شد و خونها در شقیقه ها به موج می افتاد.

ناگهان عایشه را دیدند كه بر قاطر زین كرده‏ مروان بن حكم سوار است و با سرعت پیش می تازد.

عایشه از راه رسید و بی درنگ فریاد كشید:

نحوا ابنكم عن بیتی فانه لا یدفن فیه شیی و لا یهتك علی رسول الله حجابه.

پسرتان را كنار ببرید در خانه‏ی من جنازه‏ی دفن نخواهد شد. من نمی گذارم به حرمت رسول الله تعدی شود.

عده ‏ای از امویان و آشوبگران به دنبال بهانه بودند و می ‏خواستند فتنه ‏ای به پا كنند كه امام حسین علیه ‏السلام با بردباری جنازه‏ برادرش را به سوی بقیع برگرداند و بنی‏ هاشم را آرام نمود و در جوار جده ‏اش فاطمه بنت اسد در بقیع دفن نمود و به همان وضعی كه امام مجتبی علیه ‏السلام وصیت نموده بود از خون‏ریزی و فتنه جلوگیری كرد

ابن‏عباس خطاب به عایشه (در حالی كه چهل سواره در اطرافش بودند) گفت:



:: مرتبط با: امام حسن مجتبی علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/10/9
زمان : 08:29 ق.ظ
الگوی تمام‌عیارِ تحمل تنهایی برای خدا
نظرات | ادامه مطلب

امام مجتبی

حضرت مجتبی علیه السلام فرزند حقیقی جسم و جان پیامبر صلی الله علیه و آله می‌باشند که مطالعه گفتار و کردارشان درس‌آموز و شناخت‌آور نسبت به قرآن و سنت پیامبرآور است. در اینجا به یکی از درسهای زندگی امام حسن علیه السلام اشاره می‌کنیم که عبارت است از تحمل آزار و تنهایی برای خدا. ما شیعیان جایگاه خاصی برای اهل بیت پیامبر علیهم السلام قائل هستیم.آنان برگزیدگان خدا و تداوم بخش راه جدشان هستند و چراغهای روشن راه خدا هستند. هرچه از قرآن و سنت پیامبر صلی الله علیه و آله برای ما مبهم باشد به کمک گفته‌ها و طرز زندگی آنها برایمان روشن می‌شود.

 

کلهم نور واحد

توجه به این نکته لازم است که بین اهل بیت علیهم السلام تمایزی از سبک رفتار وجود ندارد؛ به عبارت دیگر همگی نشاندهنده راه درست زندگی در دوره زمان زندگی خود بوده‌اند و آنچه وظیفه ماست شناخت ویژگیهای زندگی آنان است. منظور آن است که اگر امام حسن علیه السلام به جای امام حسین علیه السلام قرار می‌گرفت و با شرایط اجتماعی- سیاسی بعد از معاویه روبرو می‌شد، همانگونه قیام می‌کرد که سالار شهیدان قیام کرده‌اند.

به تعبیر شهید مطهری اگر انسان خوب توجه كند آن وقت مى‏فهمد كه به یك معنا مظلومیت امام‏ حسن علیه السلام حتى از امام حسین علیه السلام بیشتر است. همان نشاط شهادتى كه در امام حسین علیه السلام هست در امام حسن علیه السلام هست ولى امام حسن علیه السلام در دوره‏اى قرار گرفته كه باید صبر و خوددارى كند تا موقع و وقت برسد و آن موقع و وقت، وقتى است كه ایشان از دنیا رفته‏اند و نوبت به برادرشان اباعبداللَّه الحسین علیه السلام رسیده است. حضرت تمام اینها را با چه حلم و صبرى تحمل مى‏كند كه عجیب و فوق‏العاده است! ( مجموعه ‏آثار، ج27، ص659)

 

مصائبی تلخ تر از زهر

آن حضرت مورد تهمت دشمنان قرار می‌گرفت و حتی دوستان نیز به او زخم زبان می‌زدند. خطیب جمعه هر هفته به اطاعت از بخشنامه سراسری معاویه در حضور آن حضرت، پدر ایشان امام متقین علی علیه السلام را ناسزا و لعن می‌نمود. برای کسانی که روح بزرگ داشته باشند، این دردهای روحی آزار دهنده‌تر از دردهای جسمی است و با این مقایسه، مسموم شدن ایشان مصیبت کوچکی نسبت به این مصیبتها به حساب می‌آید. با این حال امام مجتبی علیه السلام همه این مصیبتها را تحمل نمود و الگویی برای حلم گردید.



:: مرتبط با: امام حسن مجتبی علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/10/9
زمان : 08:28 ق.ظ
بقیع دری به سوی بهشت
نظرات | ادامه مطلب

بقیع

هدف تخریب کنندگان حرم امامان شیعه در بقیع چه می توانست باشد جز محو کردن آثار اهل بیت پیامبر اسلام علیهم السلام. چرا باید آثار ائمه بقیع محو شود؟ دشمنان اهل بیت علیهم السلام برای اینکه دوستان ایشان نام ائمه بقیع را فراموش کنند دست به چنین اقدامی زدند.

آیا فراموش کردن و از یاد بردن اهل بیت علیهم السلام سنت رسول الله صلی الله علیه وآله و خواست ایشان بوده یا مخالف با سنت و سفارش حضرت ختمی مرتبت است؟  یکی از دلایلی که لزوم وجود بارگاه برای امامان شیعه را تأیید می کند و عمل تخریب قبور و حرم ائمه بقیع توسط وهابی ها را رد می کند و آن را خلاف خواست خدا و رسول می داند؛ روایاتی در باب زیارت ائمه علیهم السلام بطور عام و نیز روایاتی درخصوص زیارت ائمه بقیع از رسول خداست.

 

معناى لغوى بقیع‏

ابن اثیر مى‏گوید: «البقیع المكان المتّسع من الأرض و لایسمّى بقیعاً إلّا و فیه شجر أو أصولها»(١)؛ در لغت بقیع به محلّ وسیعى كه داراى درخت و یا ریشه درخت باشد گفته مى‏شود. او مى‏افزاید: چون بقیع قبلًا داراى درخت «غرقد» و ریشه‏هاى آن بود پس از قطع‏ این اشجار نیز با همان اسم معروف گردید.(٢)

 

فضیلت بقیع‏

در فضیلت بقیع حدیث‏هاى متعدّدى از رسول خدا صلى الله علیه و آله نقل گردیده است. از جمله در حدیثى چنین فرمود: «یحشر من البقیع سبعون ألفاً على صورة القمر لیلة البدر». از بقیع هفتاد هزار نفر محشور خواهند شد كه صورت آنان مانند ماه چهارده شبه خواهد درخشید.

درباره حضور شبانه رسول خدا صلى الله علیه و آله در بقیع و دعا و طلب مغفرت آن حضرت نسبت به اهل بقیع كه گاهى روز و گاهى شب هنگام انجام مى‏گرفت در حدیث و تاریخ مطالب فراوان نقل شده است.

و در حدیث دیگر چنین فرمود: «یحشر من هذه المقبرة سبعون ألفاً یدخلون الجنّة بغیرحساب و كأنّ وجوههم القمر لیلة البدر»؛ «از بقیع هفتاد هزار نفر كه صورتشان مانند ماه چهارده شبه است محشور خواهند شد و بدون حساب وارد بهشت خواهند گردید

درباره حضور شبانه رسول خدا صلى الله علیه و آله در بقیع و دعا و طلب مغفرت آن حضرت نسبت به اهل بقیع كه گاهى روز و گاهى شب هنگام انجام مى‏گرفت در حدیث و تاریخ مطالب فراوان نقل شده است.(٣)

در حدیثى چنین آمده است كه رسول خدا صلى الله علیه و آله در بقیع حضور مى‏یافت و اهل قبور را بدین گونه مورد خطاب قرار مى‏داد. «السَّلامُ عَلَیكُم یا أَهلَ الْقُبُور یَغفِرُ اللَّهُ لَكُم و أنتم لَنا سلف و نحن بالأثر»؛ «درود بر شما، خدا ما و شما را بیامرزد. شما پیش آهنگان ما بودید و ما هم در پى شما خواهیم آمد

در حدیث دیگر آمده است كه مى‏فرمود: «السلام علیكم قومٌ مۆجلون أتانا و أتاكم ما توعدون. اللّهم اغفر لأهل البقیع الغرقد»؛  «درود بر شما اى كسانى كه اجل شما و آنچه به ما و شما وعده داده‏اند فرا رسید. خدایا اهل بقیع غرقد را بیامرز.»(٤)

 

چگونگى ایجاد مدفن در بقیع‏

یكى از پرخاطره ترین مكانهاى مدینه، قبرستان‏ بقیع‏ است؛ جایى كه آن را پیش از آمدن پیامبر صلی الله علیه و آله «بقیع‏الغرقد» می نامیدند. «غرقد» نوعى درخت است كه در گذشته، داخل این قبرستان و یا در كنار آن وجود داشته و به تدریج با گسترش قبرستان، آن درختها از میان رفته است.

بقیع به عنوان زمینى در حاشیه بخش مركزى یثربِ پیش از اسلام، گورستان مردم این شهر بود و پس از اسلام نیز به عنوان مهمترین گورستان مدینه شناخته شد.(٥)

حضرت محمد
اولین مسلمانان دفن شده در بقیع



:: مرتبط با: امام حسن مجتبی علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/05/24
زمان : 09:31 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات