چگونه محبت آسمانیان را جذب کنیم؟
نظرات | ادامه مطلب

جلب محبت و محبوب شدن آنجا اهمیت می یابد که نه تنها محبت زمینیان، بلکه محبت آسمانیان را نیز در برگیرد. توجه به این میل درونی و تلاش به منظور دستیابی بدان خواسته ایست که مورد تایید پیشوایان دینی قرار گرفته است.

دوست داشتن و دوست داشته شدن از نیازهای مسلم آدمی است. افراد بشر با وجود تفاوتهایشان؛ شباهتهایی به هم دارند. این مشترکات انسانی هم در حوزه ی خّلقیات است و هم در حیطه ی خُلقیات. محبت کردن و مورد محبت قرار گرفتن یکی از مشترکات انسانی است. افراد همانگونه که نیازمند عشق ورزیدن و محبت کردن به دیگرانند خواهان آنانند تا مورد محبت قرار گیرند. غالبا افراد در تلاشند تا دیگران را به سوی خود جذب نمایند. محبوب شدن میان انسانها پیرو مراعات نکات و ضوابطی است که بواسطه آن علاقه و محبت دیگران معطوف شخص می گردد. برخی فضائل اخلاقی و خصوصیات رفتاری سبب جلب علاقه و محبت دیگران می شود. این جلب محبت و محبوب شدن آنجا اهمیت می یابد که نه تنها محبت زمینیان، بلکه محبت آسمانیان را نیز در برگیرد. توجه به این میل درونی و تلاش به منظور دستیابی بدان خواسته ایست که مورد تایید پیشوایان دینی قرار گرفته است.

تنها مسیر برای دستیابی به مجموعه آنچه سبب می گردد تا فرد مجذوب آسمانیان و زمینیان گردد بهره مندی از آموزه های قرآنی و تعالیم دینی است.

در زیارت امین الله منسوب به سید ساجدین حضرت زین العابدین (علیه السلام) آمده است که ایشان اینگونه از پروردگار خود درخواست می نمایند و می فرمایند: اللهم فاجعل نفسی مطمئنه بقدرک.... محبوبه فی ارضک و سمائک؛ بارالها نفسم را مطمئن به قدرت گردان ..... و آن را مورد محبت زمینیان و آسمانیان قرار ده. اما تنها مسیر برای دستیابی به مجموعه آنچه سبب می گردد تا فرد مجذوب آسمانیان و زمینیان گردد بهره مندی از آموزه های قرآنی و تعالیم دینی است. بدین منظور لازم است تا با تتبعی در مجموعه ی آیات الهی و روایات معصومین (علیهم السلام) راهکارهای ارائه شده توسط دین را استخراج نمود. آنچه در مجموع آیات و روایات وارده برای جذب دیگران می توان یافت عبارت است از:

1 بهره مندی از ایمان و داشتن عمل صالح



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/09/15
زمان : 08:30 ق.ظ
سقا خوانی در همدان به یاد سقای کربلا
نظرات | ادامه مطلب

آیین های محرم در ایران

همانند سایر نقاط کشور استان همدان نیز از دیر باز آئین های ویژه و خاصی در ماه محرم داشته که برخی از این آئین ها در کشور زبانزد خاص و عام است.در زیر نگاهی به برخی از این آیین ها خواهیم انداخت:

سقا خوانی

 یکی از مراسم عزاداری سالار شهیدان در همدان برگزاری مراسم «سقاخوانی» در ایام محرم است که این مراسم در واقع شناسنامه عزاداران حسینی همدان است. مردانی سیاه پوش و جام به دست كه باپای برهنه و با چشمی گریان و گل اندود به عزاداری در خیابان می پردازند، مشخصه این آیین خاص است. سقایان علم و كتل هم نمی كشند و تنها چند پرچم بزرگ در جلوی دسته عزاداری به دست می گیرند. سقایان مكان هیات خود را به احترام اربابشان حضرت ابوالفضل  علیه السلام  عباسیه نامیده و آن را خانه عباس می شمارند. این هیات هنگام راه افتادن دسته عزاداریشان، پرچمی را به حركت در می آورند كه بر آن نام ابوالفضل العباس  علیه السلام  نقش بسته است. سقایان علاوه بر شب و روز تاسوعا که به نام حضرت عباس   علیه السلام  است در شب عاشورا نیز به حسینیه همدانی ها (خانه حسین) می روند و ذكر سقایی می گیرند. در این مراسم ویژه، سقایان در حالی كه ذكر سقایی می گویند چند بار دور می زنند و در پایان، مداح عباسیه به رسم آن كه سقاها مهمانند، تنها چند بیتی نوحه می خواند و مراسم به پایان می رسد. سقایان اهل سینه و زنجیر زدن نیستند و از آن كراهت می جویند و در عوض با لحنی حزین و عمدتا در دستگاه شور و آوازهای دشتی و افشاری و دستگاه همایون مرثیه های خود را همخوانی می كنند كه به این نوع مرثیه سرایی، «گرفتن ذكر سقایی» می گویند. ویژگی بارز این ذکرها این است که روایی اند و یا از زبان یکی از شخصیت های مظلوم کربلا که مشخصا از زنان وکودکان حرم سیدالشهدا  علیه السلام  هستند بیان می شود. هر ذکر به چند بند تقسیم میشود و هر بند از یک و یا دو بیت تشکیل می شود ودر پایانِ هر بند یک مصرع و گاهی یک بیت با قافیه ای مجزا ترجیع وار تکرار می شود. این ذکر ها از جهت ساختار و قالب بیشتر شبیه به تصنیفهای قدیمی اند که عمدتا با وزن  منحصر به خود در دستگاه شور و با رعایت مرکب خوانی خوانده می شود.
سقایان از معدود دسته های عزا هستند كه هنوز لباس آیینی به تن می كنند و هرگز بدون لباس ویژه خود ذكر نمی گیرند و وارد دسته نمی شوند و شامل اقلام زیر است: پیراهن بلندی كه تا زیر زانو می آید و برخی به غلط آن را لباده عربی می شمارند، سرپوشی كه برای مردان جوان لچك است و برای پیران، دستاری كوچك به قدر 5 4 دور كه به سر بپیچد، شالی بلند كه به گردن می آویزند، نَطع كه روپوشی است چرمی بر شانه راست مایل به چپ می اندازند و كشكولی كه پیران و بزرگان سقا در دست می گیرند و آنان كه جوان ترند جامی برنجی یا مسی به دست می گیرند.

دو گروه از دسته های سینه زنی قدیمی همدان معروف به «حیدری ها» و «نعمتی ها» مربوط به دو محله قدیمی همدان،یعنی محله «جولان» و «امامزاده یحیی» هستند.هریک از این دوگروه دارای مراسم ویژه ای هستند.آن ها در روز عاشورا در محله «جولان» به اجرای مراسم عزاداری می پردازند و در سوم شهادت امام حسین   علیه السلام  از محله «امامزاده یحیی» بیرون می آیند.


:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/09/14
زمان : 08:30 ق.ظ
خود را به کربلای امام زنده ات برسان
نظرات | ادامه مطلب

ماجرا زمانی ناباور می شود که مردمی که این چنین برای امام شهیدشان سینه داغ می کنند، چرا برای امام زنده شان تحرکی ندارند؟!...

اوقاتی که زندگی عادیمان را اندکی به هم می ریزیم و شکل و شاکله آن را عوض می کنیم، وقتمان را بیشتر صرف امام شهیدمان می کنیم و تمام تلاشمان را می کنیم که حق این روزها را ادا کرده باشیم. مجالس پرشور برگزار کرده و با یکدیگر مهربانتر می شویم، زیرا داغی مشترک ما را به هم شبیه تر و نزدیکتر کرده است. حتی آمارها نشان می دهد که مجرمان نیز برای این ایام و صاحب او حرمتی خاص قائلند که اندکی در نوع زندگی کردنشان موثر واقع شده است.

مصیبتی که در کربلا اتفاق افتاد، مصیبت عظیمی است که تحمل آن برای آسمان و زمین مشکل است و همچنین برای قلبهای شیعیان. مصیبت غربت امام میان انسانهایی که نماز می خوانند و روزه می گیرند و حج به جا می آورند. غربت امام میان مسلمان نماهایی که دنیایشان بر آخرتشان ترجیح داشت. غربت امام میان امتی که از رسولشان شنیده بودند "حسین منی و انا من حسین" و برای گندم ری چه کارها که ندارند. غربت امامی که میان امت مسلمان خویش نگران هتک حرمت خانواده خویش است.

انسانهای این عصر آنچنان در راحت طلبی افراطی گرفتارند که از هر چه برایشان مسئولیت ساز باشد فراری هستند و اندک تحرکی هم که دارند، برای ساختن دنیایی است که بتوانند لذت بیشتری ببرند. در این میان پرداختن به امام حاضرِ ناظر که در راه اجرای حکم خدا و شریعت اسلامی بسیار جدی و مصر است، خوشایند نفس سرکش ما نیست

اما ماجرا زمانی ناباور می شود که مردمی که این چنین برای امام شهیدشان سینه داغ می کنند، چرا برای امام زنده شان تحرکی ندارند؟ مردم امام را چگونه شناخته اند که برای یکی همه زندگی شان را خرج می کنند و در راه دیگری...؟! مگر این هر دو وجود مقدس امام امت نیستند و مگر نه اینکه "کلهم نور واحد"؟
این چه نوع معرفتی است که گریبانگیر مسلمانان عصر حاضر شده است؟

مگر نه اینکه در مجالس عزاداری از عمق جان فریاد می زنیم «یا لیتنا کنت معک»؟ امروز عرصه اثبات این ادعا است. «لبیک یا حسین» همان «لبیک یا مهدی» است که یقینا از ما انتظاری بالاتر از برپایی مجالس و اطعام عزاداران و... دارد.
امام حاضر را باید اطاعت کننده بود که خود حضرتش فرمود: «وَ لَوْ أَنَّ أَشْیَاعَنَا وَفَّقَهُمْ اللَّهُ لِطَاعَتِهِ عَلَى اجْتِمَاعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فِی الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَمَا تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْیُمْنُ بِلِقَائِنَا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعَادَةُ بِمُشَاهَدَتِنَا عَلَى حَقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِهَا مِنْهُمْ بِنَا فَمَا یَحْبِسُنَا عَنْهُمْ إِلَّا مَا یَتَّصِلُ بِنَا مِمَّا نَكْرَهُهُ وَ لَا نُؤْثِرُهُ مِنْهُمْ ؛(1) اگر شیعیان ما که خداوند توفیق طاعتشان دهد در راه ایفای پیمانی که بر دوش دارند همدل می شدند میمنت ملاقات ما از ایشان به تاخیر نمی افتاد و سعادت دیدار ما زودتر نصیب آنها می گشت. دیداری که مبنای شناختی راستین و صداقتی از آن نسبت به ما است. پس علت مخفی شدن ما از آنها چیزی نیست جز آنکه از کردار آنها به ما می رسد و ما توقع انجام این کارها را از آنها نداریم.



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/09/12
زمان : 08:28 ق.ظ
زیارت اربعین از دور یا نزدیک؟!
نظرات | ادامه مطلب

«زیارت اربعین» سیدالشهداء علیه السلام دومین این شعارهاست. طبق این روایت شریف، حضور در کربلای معلی و زیارت آن حضرت در چهلمین روز شهادتش، شعار پیروان مکتب قرآن و اهل بیت علیهم السلام است که بحمد الله چند سالی است این شعار، عجیب عالم گیر شده است.

کهن ترین و معتبرترین منبعی که روایت مشهور نشانه های پنجگانه مؤمن را از امام حسن عسکری علیه السلام نقل کرده است کتاب «المزار» اثر دانشمند یگانه، مرحوم شیخ مفید (م 410 ق) است. [1] پس از او شاگردش مرحوم شیخ طوسی (م 460 ق) نیز این روایت را در کتاب مشهور خود، به نام تهذیب الاحکام، نقل کرد [2].
آنچه اعتبار این روایت را خدشه دار می کند، مرسل بودن آن است؛ زیرا در نقل هر دو عالم، روایت با تعبیر «رُوِیَ عَن أَبِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ الْعَسْكَرِیِّ علیه السلام » شروع شده و سلسله سندی به چشم نمی خورد. چنین سندی در علم حدیث، آسیبی جدی به اعتبار آن نقل زده و سبب می شود کارشناس حدیث توجه شایسته ای به آن نداشته باشند.
اما آنچه این ضعف را جبران کرده؛ اعتقاد ما را به صدور این روایت از امام عسکری علیه السلام تقویت می کند سه امر است: 1. نقل این روایت از سوی دو دانشمند طراز اول امامیه یعنی شیخ مفید و شیخ طوسی رحمهما الله 2. توجه به این روایت و نقل آن از سوی حدیث پژوهان نامدار بعدی و انعکاس آن در منابع متعدد 3. نقل سندی برای این روایت توسط مرحوم ابن مشهدی (م 610 ق) در کتاب المزار الکبیر [3]. 

«زیارت اربعین» سیدالشهداء علیه السلام دومین این شعارهاست. طبق این روایت شریف، حضور در کربلای معلی و زیارت آن حضرت در چهلمین روز شهادتش، شعار پیروان مکتب قرآن و اهل بیت علیهم السلام است که بحمد الله چند سالی است این شعار، عجیب عالم گیر شده است

در نقل شیخ مفید (ره) آمده است: عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاةُ الْإِحْدَى وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَةُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ فِی الْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ.
«علامات» جمع «علامت» است. این واژه به معنای نشانی است که با آن صاحب نشان از دیگران جدا و شناخته می شود. [4] که جنس این علامت بسته به نوع کاربرد آن، متفاوت و متناسب با واژگانی خواهد بود که همراه آن به کار می رود، برای مثال وقتی گفته می شود «علامت راه»، منظور علائم و نشانه هایی است که یک راه را از دیگر راهها متمایز می کنند.
وقتی علامت برای چیزی از جنس فرهنگ و مکتب به کار رود مراد از آن، شعاری [5] است که پیروان آن مکتب را از پیروان مکاتب دیگر متمایز می گرداند؛ بنابراین مراد از «علامت مؤمن» در این روایت، رفتارهای ویژه ای است که مؤمنان یعنی پیروان مکتب قرآن و اهل بیت علیهم السلام را از دیگران متمایز ساخته و سبب شناسایی آنها می شود.
با این بیان معلوم می شود ترک این موارد اگر از روی عمد و عناد و بر اساس مبنای فکری و عقیدتی نباشد  سبب خروج فرد از دایره ایمان نمی شود؛ نهایت این است که او افزون بر از دست دادن ثواب انجام آن عمل، نتوانسته است شعار اهل ایمان را سر دهد؛ نه آنکه حکم به بی ایمانی او شود. 



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/09/10
زمان : 08:26 ق.ظ
کنگره عظیم اربعین در کربلا، زمینه ساز ظهور
نظرات | ادامه مطلب

گویا این زائران پرشور، آمادگان پیوستن به انقلاب جهانی مهدوی و یاران و انصار پا به رکاب آن حضرت هستند؛ چراکه امروز اربعین پیوند دهنده عینی ظهور با عاشوراست.

کنگره عظیم اربعین در سرزمین کربلا که نوعی ابراز ارادت به ساحت مقدس امام حسین (علیه السلام) و شهدا و اسرای کربلا است، از سوی صاحبنظران به عنوان حرکتی جمعی در زمینه سازی ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) معرفی شده است. به اعتقاد ایشان این حضور مردمی خالصانه و عارفانه فراتر از تجربه های ناب شخصی، دربردارنده پیامهای جهانی حق طلبی و ظلم ستیزی است. متن پیش رو به بررسی آن ویژگی در تجمع بزرگ اربعین می پردازد که آن را زمینه ساز ظهور قرار می دهد. در ذیل ابتدا دیدگاه برخی صاحب نظران را در این زمینه می آوریم.

اربعین، پیونددهنده ظهور با عاشورا

شور انقلابی گری عاشورایی هر روز پر رنگ تر می شود و گستره جغرافیایی و نژادی و فکری و معرفتی زیادی را در بر می گیرد تا اینکه در اوج خود به قیام جهانی منجر می شود و ما امروز این شور و جوشش حق طلبی و ظلم ستیزی و معنویت گرایی را در بزرگداشت مراسم حسینی بخصوص اربعین آن حضرت می بینیم، گویا این زائران پرشور، آمادگان پیوستن به انقلاب جهانی مهدوی و یاران و انصار پا به رکاب آن حضرت هستند؛ چرا که امروز اربعین پیوند دهنده عینی ظهور با عاشوراست.(1)

عرفان کربلایی، عرفان شخصی یا جمعی

درست است که در این سفر کربلا که شما در پیش رو دارید خطری به آن صورت نیست، ولی آن احساس مسئولیت جهانی که در ارتباط با قیام جهانی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) است، هنوز وجود دارد و مقدار این احساس مسئولیت به خودمان بستگی دارد. ما باید این احساس مسئولیت را داشته باشیم که می توانیم ظهور حضرت را جلو بیندازیم. کسی که در وجودش احساس مسئولیتی نسبت به انسان های دیگر وجود نداشته باشد و به بندگان خدا کاری نداشته باشد خدا نسبت به او غضب می کند.

کسی که به زیارت امام حسین (علیه السلام) می رود باید نوع عرفان خود را محاسبه کند و مراقب باشد که یک وقت عرفانش از جنس عرفانهای خصوصی و شخصی و بدون احساس مسئولیت نسبت به مظلومان نباشد، چرا که عرفان امام حسین (علیه السلام) از این جنس نبود

 کسی که به زیارت امام حسین (علیه السلام) می رود باید نوع عرفان خود را محاسبه کند و مراقب باشد که یک وقت عرفانش از جنس عرفانهای خصوصی و شخصی و بدون احساس مسئولیت نسبت به مظلومان نباشد، چرا که عرفان امام حسین (علیه السلام) از این جنس نبود. عرفان اباعبدالله (علیه السلام) از جنس عرفان جهاد و شهادت و احساس مسئولیت جهانی نسبت به مردم بود. ما به دنبال عرفانی از جنس عرفان امام حسین (علیه السلام) هستیم. اربعین حسینی، فرصت بسیار مغتنمی است که می توانیم در جهت انجام رسالت جهانی خود از آن بهره بگیریم. عرفان ما باید از جنس عرفان امام حسین (علیه السلام) باشد که در آن یک احساس مسئولیت جهانی دیده می شود. (2)



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1394/09/9
زمان : 08:34 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic