امّ البنین علیهاالسلام، الگوی سبک زندگی ولایی
نظرات | ادامه مطلب

ام البنین

فاطمه بنت حزام، مکنّی به امّ البنین علیهاالسلام نمونه ای از زنان انسان پرور و برجسته به شمار می آید؛ او زنی شایسته، همسری آگاه و مادری آموزگار و نمونه بود. ایشان با معرفتی كه به مقام اهل بیت علیهم السلام داشت، فرزندانی را در دامان خود پرورش داد كه به مفاهیمی همچون ایثار، وفا و فداكاری معنا بخشیدند. به گونه ای كه نام حضرت عباس علیه السلام را بدون نام مادرش ام البنین علیهاالسلام نمی توان در ذهن تصویر كرد. آری، نام ام البنین علیهاالسلام، خلاصه ادب، گذشت، فداكاری، غیرت، محبت و ولایت پذیری و در یك كلام «عشق» است.

بی تردید، در عصر حاضر كه غرب با بیان الگوهای نامناسب و مبتذل می كوشد فرهنگ منحط خود را گسترش دهد، و زنان و مادران ما را تحت تأثیر خود قرار دهد، مسئولیت ما در معرفی الگوهایی سازنده همچون ام البنین علیهاالسلام دوچندان می شود. در این نوشتار فضایل و منش آن بانوی پاک بیان شده تا فراراه برنامه سازان قرار گیرد.

 

بر گِرد شمع فروزان عصمت

ام البنین علیهاالسلام از وقتی پا به خانه امام علی علیه السلام گذاشت، همواره خود را در خدمت فرزندان فاطمه علیهاالسلام می دید و عشق و محبت خود را نثار آنان می كرد؛ محبتی بی ریا و خالصانه كه تمام وجود او را در بر گرفته بود. او خدمت به فرزندان رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم و مادری كردن در حق ایشان را فرصت و توفیقی خدادادی در زندگی خویش می شمرد. از این رو، خود و فرزندانش بسان پروانه بر گرد شمع وجود امام علی علیه السلام و یادگاران پیامبر صلی الله علیه و آله و فاطمه زهرا علیهاالسلام می گشتند و از نور ایشان پر فروغ می شدند.

ام البنین علیهاالسلام همواره فرزندان فاطمه علیهاالسلام را از جان خویش گرامی تر و عزیزتر می دانست و به آنان خالصانه احترام می گذاشت. از این رو، نزد اهل بیت علیهم السلام كه سرچشمه های كرامت و فضیلت اند، مقامی بلند و ستودنی دارد و آن حضرات همواره حق مادری ایشان را به جا آورده و پاس خدمت هایش را نگه داشته اند.

هر چند در تاریخ از اهل بیت علیهم السلام درباره او سخنی به طور مستقیم ثبت نشده، ولی آن چه به صورت غیرمستقیم رسیده است، بر ارجمندی و بلندی مقام او نزد اهل بیت علیهم السلام دلالت دارد. چنانکه عالم فرهیخته، زین الدین عاملی معروف به شهید ثانی (وفات: 965 ه . ق) نیز می نویسد:

ام البنین علیهاالسلام از بانوان با معرفت و پر فضیلت بود. نسبت به خاندان نبوت، محبت و دل بستگی خالص و بی اندازه داشت و خود را وقف خدمت به آنان كرده بود. خاندان نبوت نیز برای او جایگاه والایی قایل بودند و به او احترام ویژه می گذاشتند. در روزهای عید، به احترام او به محضرش می رفتند و به ایشان ادای احترام می كردند. (1)

ام البنین علیهاالسلام همواره فرزندان فاطمه علیهاالسلام را از جان خویش گرامی تر و عزیزتر می دانست و به آنان خالصانه احترام می گذاشت. از این رو، نزد اهل بیت علیهم السلام كه سرچشمه های كرامت و فضیلت اند، مقامی بلند و ستودنی دارد و آن حضرات همواره حق مادری ایشان را به جا آورده و پاس خدمت هایش را نگه داشته اند

و علامه سید عبدالرزاق موسوی مقرّم (وفات: 1391 ه . ق) می نویسد:



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1393/01/24
زمان : 08:18 ق.ظ
وقتی خدا گفت جوان...
نظرات | ادامه مطلب

بندگی


اگر هنوز بین موهایت، ردی از سفیدی نیست. اگر هنوز چینی بر پیشانیت نیست، اگر هنوز پله‌ها را یکی در میان و با سرعت بالا و پایین می‌روی، اگر صدای خنده‌هایت بلند است هنوز، این‌ها همه‌اش نشان جوانی هست و نیست. اگر پای بندگی‌اش ایستادی تا همیشه جوان خواهی بود...

َنحْنُ نَقُصُّ عَلَیْکَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ إِنَّهُمْ فِتْیَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدی

ما داستان آنان را به حق برای تو بازگو می‌کنیم آن‌ها جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند، و ما بر هدایتشان افزودیم.

سوره مبارکه کهف آیه 13

کتاب‌ها می‌نویسند:

 خداوند آن‌ها را جوان نامیده است، زیرا جوانی، دوره شکوفا شدن ایمان است.

برخی گفته‌اند: جوانی دوره بذل و بخشش و ترک آزار و اذیت و شکایت است.

برخی گفته‌اند: منظور، ترک محرمات و داشتن خصال نیکوست.1




:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1393/01/23
زمان : 08:17 ق.ظ
بهترین نعمت خدا که هرگز قدرش را نمی دانیم!!
نظرات | ادامه مطلب

سلامتی


قدر دانی از نعمت سلامتی و تندرستی در بیانات حضرات معصومین (علیهم السلام) به روشنی قابل استنباط است که در ذیل به مواردی از احادیث معصومین (علیهم السلام)  در این باره اشاره خواهد شد.


یکی از برترین نعمی که خداوند متعال در اختیار انسان نهاده است نعمت «سلامتی و صحت جسم و جان» است؛ چنانچه مولای متقیان علی (علیه السلام) نیز در این باره چنین فرموده اند: «اَلصِّحَّةُ اَفضَلُ النِّعَمِ؛ سلامتى بهترین نعمت است».[1] شاید بسیاری از بیماری ها و ناراحتی های روحی و جسمی ما به علت مراعات نکردن دستورات اسلامی باشد خواه واجب و حرام یا مستحب و مکروه؛ که اگر به تعالیم ائمه معصومین علیهم السلام توجه می شد ما گرفتار چنان بیماری هایی نمی شدیم و نیز فرزندان ناسالم به دنیا نمی آمدند؛ زیرا اسلام برای هر کاری آداب مخصوص دارد که انجام صحیح آنها جلوی بسیاری از بیماری ها را گرفته و از پیدا شدن آنها پیشگیری می نماید. بنابراین باید یاد آور شد که تمامی ‌سفارشهای اسلام برای قدردانی از نعمت سلامتی، و به تأخیر انداختن بیماری است.

سیستم منظم و دقیق موجود در بدن انسان، به گونه ای طراحی شده است که در صورت رعایت تمامی اصول و ضوابط بهداشت فردی و اجتماعی درصد ابتلای انسان به بیماری و امراض گوناگون را تا حد امکان منتفی می نماید؛ لکن گاه شخص خواه ناخواه در معرض بیماری قرار می‌گیرد.

قدردانی از نعمت سلامتی و تندرستی در بیانات حضرات معصومین(علیهم السلام) به روشنی قابل استنباط است که در ذیل به مواردی از احادیث معصومین(علیهم السلام)  در این باره اشاره خواهد شد.

رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «قدر پنج چیز را قبل از پنج چیز بدان؛ جوانى‏ات را پیش از پیرى؛ سلامتى‏ات را پیش از بیمارى؛ ثروتت را پیش از فقر؛ فرصت هایت را پیش از گرفتاری و زندگى‏ات را پیش از مرگ. [2]

مولای متقیان علی(علیه السلام) در تفسیر آیه«وَ لا تَنْسَ نَصیبَكَ مِنَ الدُّنْیا »[3] فرمودند: «سهم خود را از دنیا فراموش مكن : [یعنى] سلامتى ، توانایى ، فرصت ، جوانى و شادابى‏ات را فراموش مكن، تا با آنها، آخرت را به دست آورى.» [4]

مسلم و بدیهی است که گام بر داشتن در مسیر طاعت و بندگی خداوند متعال و کسب رضای الهی در تمامی امور به نوعی قدردانی از نعمتهای بی حد و حصری است که خداوند سبحان در اختیار انسان قرار داده است


:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1393/01/23
زمان : 08:16 ق.ظ
امانتی الهی که از آن غافلیم
نظرات | ادامه مطلب

طبیعت

طبیعت در فرهنگ اسلامی رازدار اسرار می باشد. امانتدارى است که جز به فرمان الهی، رازها را افشا نمی کند و امید آن می رود که ما نیز بتوانیم وظیفه ی نگهدارى از این امانت را که خداوند بر عهده ما نهاده به خوبی ایفا نماییم و در پیشگاه الهی شرمنده و خجل ‍ نشویم.


طبیعت جلوه‌ ی حضور خداست و احترام به طبیعت و موجوداتش نیز‌ به معنای احترام به خداست. در ابتدایی ترین استدلال، حرمت گذاری به خدا و نظام خلقت مسئله‌ ی حرمت گذاری به طبیعت به حیث بارزترین جلوه ی خلاقیت خداوند برای مۆمنان به خداوند مطرح است. خداوند در هیأت نامرئی خویش اماناتی را برای بشر سپرده است که عالی ترین و برجسته ترین این امانت ها، همانا طبیعت است، طبیعتی که انسان را در دامانش می پروراند و خارج از طبیعت انسان هیچ چیزی ندارد و هیچ چیزی نیز شمرده نمی شود.

 

محیط زیست یعنی چه؟

محیط زیست، از دو كلمه تركیب یافته است، یكى «محیط» كه واژه اى عربى است، و دیگرى «زیست» كه واژه اى فارسى است.

«محیط» به معناى مكان و اوضاع و احوال آمده است و آنچه كه شخص یا چیزى را احاطه كرده و منشأ تغییر و تحول مى باشد. به تعبیر دیگر: محیط فراگیرنده و جاى زندگى آدمى است.(1)

واژه «زیست» به معناى زندگى و حیات و زیستن آمده است.(2)

محیط زیست یعنی مجموعه‌ای از عوامل طبیعی کرهء زمین مانند: هوا، آب، اتمسفر، صخره، گیاهان و غیره، که انسان را احاطه می‌کنند.(3)

انسان مولود محیط است و در دامان محیط زندگی می کند و در دامان آن می میرد. هیچ چیزی در دنیا اهمیتش بیش تر از محیط زیست برای بشر نیست. خدای سبحان نظام کیهانی و زمین و محیط زیست را آفرید و آن را در اختیار انسان ها قرار داد تا او را بر اساس دستورهای خود بیازماید و ببیند که وی پس از مطالعه و شناخت لازم، چگونه از این امانت های الهی در مسیر اطاعت خالق بهره می گیرد و با مزایا و نعمت های زیست محیطی پروردگار چگونه رفتار می کند.

در قرآن کریم می فرماید:«إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زینَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً. زمین را آراستیم تا شما را بیازماییم و ببینیم کدامیک به نیکی رفتار می کنید.»(4)

امام خمینى(ره) در مورد تأثیر محیط زندگى بر شخصیت آدمى مى نویسد: «محیط تربیت، شخصیت مربى، رفیق همنشین، اثرات شگفت آورى دارند كه همه آن را مشاهده مى كنند.»

در آموزه های دینی توجه زیادی به محیط زیست شده است و برای کسانی که در احیا و نگهداری آن می کوشند، پاداش مادی و معنوی فراوانی ذکر شده است؛ برای نمونه رسول خدا(صلی الله علیه و آله) می فرمایند: هر کس درختی بکارد، خدا به اندازه محصول آن برایش پاداش می نویسد.(5)

 



:: مرتبط با: عمومی .اسلامی .قران. ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1393/01/23
زمان : 08:14 ق.ظ
دستورالعملی برای دیدن ظاهری امام زمان(عج)!!
نظرات | ادامه مطلب

ظہور امام (عج) اور ہمارے اعمال 2
الحداد. و ما ادراک ما الحداد؟

عارف واصل، آیت عظمای الهی؛ مرحوم «حاج سید هاشم موسوی» از بزرگترین عرفای جهان تشیع و از شاگردان مبرز سید العرفاء؛ مرحوم علامه «سید علی قاضی» است.

او در سال 1318 هـ.ق در شهر کربلا دیده به جهان گشود و در سن 86 سالگی در همان شهر به لقاء الله پیوست.

پدرش «سید قاسم» از شیعیان هند بود که به کربلا مهاجرت کرده بود و مادرش «هدیه» از اعراب اصیل عراق بود.

از آنجا که به حرفه ی نعل کوبی مشغول بود به «نعل بند» شهرت یافته بود اما بعدها خودش آن را به «حداد» تغییر داد.

گرچه به این حرفه اشتغال داشت، ولی از نظر معیشتی در سختی و تنگنای طاقت فرسایی قرار داشت.

شاگرد برجسته اش جناب «آیت الله علامه طهرانی (ره)» درباره او فرموده است:

«من چه گویم درباره کسی که به وصف در نمی آید، نه تنها لایوصَف بود، بلکه لایدرَک و لایوصَف بود ... لذا در نوشته‌جات حقیر نامی از او به چشم نمی خورد ... چرا؟ ... برای اینکه ... او شاهباز بلند پروازی است که هر چه طایر فکر و اندیشه اوج بگیرد و بخواهد وی را دریابد، می بیند او برتر و عالی تر ... است.»

«او مردی‌ بود كه‌ از جزئیّت‌ به‌ كلّیّت‌ رسیده‌ بود. دیگر نظری‌ به‌ كثرات‌ نداشت‌، بلكه‌ محیط‌ و مُهَیمِن‌ و مسیطر بر كثرات‌ بود. در تمام‌ عمر از ایشان‌ سخنی‌ از روی‌ مجامله‌ و مصلحت‌اندیشی‌ و تعارفات‌ معموله مرسومه متداوله‌، و یا در مقام‌ جواب‌ از لحاظ‌ فروتنی‌، خودشكستنی‌های‌ متعارف‌ كه‌ مطابق‌ با واقع‌ نیست‌ ابداً در او موجود نبود. جمله‌ و كلمه‌ای‌ را از باب‌ تواضع‌ و سرشكستگی‌ أدا ننمود؛ چرا كه‌ طبق‌ حال‌ و مقام‌ وی‌ اینها همه‌ مَجاز و خلاف‌ واقع‌ بود. او در مقامی‌ نبود كه‌ محتاج‌ باشد با این‌ جملات‌ صدقاً و یا از روی‌ مصالح‌ عامّه‌ بدان‌ گویا گردد. او یك‌ بنده خدا به‌ تمام‌ معنی‌ الكلمه‌ بود. بنابراین‌ هرچه‌ در این‌ باره‌ پی‌جوئی‌ كند و بخواهد و بطلبد، غلط‌ است‌؛ چون‌ خود در مقامی‌ ارجمندتر، و افقی‌ وسیعتر، و قلّه‌ای‌ بالاتر قرار دارد؛ و بر تمام‌ كائنات‌ و مخلوقات‌ حضرت‌ حقّ متعال‌ از آن‌ نظر مینگرد. او برخود و بر غیر خود از آن‌ مقام‌ منیع‌ شاهد و ناظر است‌.»

از نشانه هاى دیگر ایشان (متقین)، آن است که كه هر یک را داراى نیرومندى در دین، دوراندیشى با نرمى، ایمان همراه با یقین، حرص در دانش، علم با بردبارى، میانه روى در توانگرى، فروتنى در عبادت، آراستگى در تهیدستى، بردبارى در سختى، جویایى حلال، نشاط در هدایت، و دورى از طمع بینى

حضرت آیت الله العظمی بهجت (ره) نیز او را چنین توصیف نموده است:


:: مرتبط با: نهج البلاغه ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1393/01/21
زمان : 08:12 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic