سال سوّم نیمه از ماهِ صیام 
گفت زهرا مرتضی را اِی هُمام 1 
خواه تا آید به نزدم قابله
گو که پردرد است اینک حامله 
آمد آن نوزاد سِبْطِ مصطفی
قلب زهرا پر شد از مهر و صفا
قابله‌گفت: اِی ‌علی ‌نامش چه باد؟
گفت حیدر: کُن ز احمد اِنقیاد 
پس بیامد مصطفی در آن سرا   
در بغل بگرفت آندم بچّه را 
طفل را پیچاند در بُردی سفید   
گفت: نام او زِ ربّ باید رسید 
منتظر ماندند آن جا مرد و زن 
پیک حق آمد بگفت او را حَسن 
گفت احمد نام را هم بعد از آن  
خواند در گوش  یمینِ او اَذان 
هم اقامه خواند درگوشِ یسار
با دعایی تا شود بهرش حصار 2 
امر کردش بر عَقیقِه بعد از آن
تا شود طفل از حوادث در امان 3 
مصطفی هر روز نزد طفل رفت
کرد سنّت ها همی تا روزِ هفت 
سر تراشیدش خُلوقی  زد به سر
کرد اِمراری ز موسی آن پسر 4 
سنَّت و تَعْویذ و تَصْدیق و دعا
می دهد نوزاد را رنگِ  خدا 5 
بوسه زد احمد به روی مجتبی
او بپیچاندش حسن را با عَبا
بود مهمان دار بابا، فاطمه
فخر کردی زان سبب او بر همه 

قطعه ای از کتاب "مثنوی ریحانة الرسول" سروده ای از محسن سیداسماعیلی

پاورقی ها:

1- رمضان سال سوّم هجرت ولادت حسن بن علی علیه السلام ؛ فاطمه الزهرا ، شهیدی ، ص 77.

2- «پارچه سفیدی گرفته و کودک را در آن پیچید. آن گاه رو به علی علیه السلام کرده فرمود : آیا او را نامگذاری کرده ای؟ عرض کرد: من در نامگذاری وی بر شما پیشی نمی گرفتم. رسول خدا فرمود: من هم در نامگذاری وی بر خدا سبقت نمی جویم... جبرئیل از آسمان فرود آمد و... عرض کرد: نامش را حسن بگذار ...»  بحارالانوار، ج 43 ، 238.

3- عقیقه یعنی گوسفندی را قربانی کردن و در روایت کلینی در کافی این گونه است که پس از عقیقه این دعا را خواند:«بسم الله عقیقه عن الحن اللهمّ عظمها بعظمه ودمها بدمه و شعرها بشعره اللهمّ اجعله وقاء لمحمّد وآله ، به نام خدا این عقیقه ای است از حسن، خدایا استخوان آن در برابر استخوان این نوزاد و گوشتش در برابر گوشت وی و خونش در برابر خون او و مویش در برابر موی او ، خدایا آن را وسیله حفاظتی برای محمّد (ص) و خاندانش قرار ده».

4- خلوق: رسول خدا دستور داد موی سر نوزاد را در روز هفتم بتراشند و هم وزن آن نقره صدقه دهند و سپس بر سر نوزاد «خلوق» که نوعی عطر مخلوط بوده مالید.

امرار موسی: از جمله مختصات ائمه دین علیهم السلام آن بوده که مختون به دنیا می آمدند جز آن که به عنوان استحباب و سنّت صورتی از این کار را انجام می دادند(به تعبیر روایات « امرار موسی» می کردند)؛ سفینه البحار ، ج 1 ، ص 379.

5- تعویذ : دعایی است که برای سلامتی و حفظ  از چشم زخم و شیاطین جن و انس به وسیله خواندن یا نوشتن دعا او را در پناه خدا قرار داده و به خدا می سپارند و طبق روایات بسیاری که در کتاب های شیعه  و اهل سنت آمده، رسول خدا دو فرزند خود حسن و حسین علیهم السلام را به این دعا تعویذ فرمود: اعند کما بکلمات الله التامه من کل شیطان و هامه و من کل عین لامه ، شما را پناه می دهم به کلمات تامه و کامله پروردگار از هر شیطان بدخواهی و از هر چشم زخمی؛ سفینه البحار، ج 2 ، ص 287 ؛ ملحقات احقاق الحق ، ج 10، ص 520؛ 524؛ 527.

بازدیدها [] - نظرات []