خراسان می‎دهد بوی مدینه

خراسان می‎دهد بوی مدینه                                                                          خراسان کوه غم دارد به سینه

خراسان را سراسر غم گرفته                                                                        در و دیوار آن ماتم گرفته

خراسان! کو امام مهربانت؟                                                                            چه کردی با گرامی میهمانت؟

خراسان راز دل‎ها با رضا داشت                                                                      چه شب‎هایی که ذکر یا رضا داشت

خراسان کربلای دیگر ماست                                                                          مزار زاده‎ی پیغمبر ماست

خراسان! می دهد خاکت گواهی                                                                  ز مظلومی، شهیدی، بی گناهی

به دل داغ امامت را نهادند                                                                              امامت را به غربت زهر دادند

دریغا! میهمان در خانه کشتند                                                                        چه تنها و چه مظلومانه کشتند

امامِ اِنس و جان را زهر دادند                                                                         به تهدید و به ظلم و قهر دادند

ز نارِ زهرِ دشمن، نور می‎سوخت                                                                   سرا پا همچو نخل طور می‎سوخت

ز جا برخاست با رنگ پریده                                                                            غریبانه، عبا بر سر کشیده

گهی بی‎تاب و گه در تاب می‎شد                                                                   همه چون شمع روشن آب می‎شد

میان حجره¬ی در بسته می¬سوخت                                                           نمی زد دم ولی پیوسته می سوخت

ز هفده خواهر والا تبارش                                                                             دریغا کس نبودی در کنارش

به خود پیچید و تنها دست و پا زد                                                                   جوادش را، جوادش را صدا زد

دلش دریای خون، چشمش به در بود                                                             امیدش دیدن روی پسر بود

پدر می‎گشت قلبش پاره پاره                                                                        پسر می‎کرد بر حالش نظاره

پدر چون شمع سوزان آب می شد                                                              پسر هم مثل او بی‎تاب می شد

پدر آهسته چشم خویش می‎بست                                                              پسر می‎دید و جان می داد از دست

پسر از پرده‎ی دل ناله سر داد                                                                       پدر هم جان در آغوش پسر داد

                                                                                                                                          "غلامرضا سازگار"

بازدیدها [] - نظرات []